kalemtras

Dışa Yazım...

2011-02-12T11:43:00.002+02:00

Bu aralar vurgun yiyorum hayattan. Kendimle ilgili değil çevremdeki uzak-yakın tanıdıklarım yüzünden. Benimle alakasız olan bütün her şeye, kendi hayatıma bağlama çekiyorum. Sonunda kafam kazan kalakalıyorum öylece. Atıyorum bir bira, gevşiyor, defediyorum bütün o üşüşenleri. Ta ki bir sonraki ziyaretlerine kadar…

Yeni çağ hareketleri var. İlgilenmemiş olsanız bile en azından kulağınıza bir şekilde çalınmıştır. Bas bas bağırıyor: “AN’I YAŞA !”

Yapabilse insan belki de her şeyine çözüm bulacak aslında. Ama o kadar dünde yaşayıp, geleceği düşünüyoruz ki, “AN” lüks geliyor.

Ben de “lüks” bir hayat yaşamak istiyorum. Ve aslında bunun için de çabalıyorum. Farkındalığımı arttırıp yaşamın karşıma getirdiklerinden bir ders çıkarmayı alışkanlık edindim. Edindim edinmesine de, yine gelgelelim o birayı içecek vakitler oluyor işte.

Hey sen! Beyin (ego) denen varlık ! Sen nasıl bir sistemsin ki, yaşamın tüm güzellikleri dururken, o karanlık köşelere çekilmeyi yeğlersin? Sığındığın o ışıksız odadan çıksan önünde uzanan uçsuz bucaksız aydınlığı ve getirdiklerini kaçırmayacaksın. O sıkışık, nefessiz yerde kalmaksa niyetin, yalnız bırakıyorum seni. Çekiştirme… Ben nefes almaya gidiyorum…

Fotoğraf: gettyimages sitesindendir

KARAR

2011-01-21T19:55:00.003+02:00

"Bir hafta uzak kaldın mı kalemden, yazı yazmaya geri dönmek zor olur"

Bir sohbet anında çalındı kulağıma. Silkindim birden. Bir hafta mı? Haftalar, aylar ve hatta belki de yıl oldu yazıya dokunmayalı.

"Küstüm biraz sanırım" dedim cevap olarak. Neye, kime?

Ve karar aldım.

Artık her gün en az 1 saatimi yazıya ayıracağım. Ben seviyorum yazıyı.

Ne uzak dursun yazı bana...

Ne ben ona küseyim...

resim: gettyimages sitesinden...

Kareler...

2011-01-09T00:48:00.002+02:00

Sararmış fotoğraflar...

Zamanında içlerinde ne çok renk barındırmış, dönemin siyah-beyaz makinaları ile çekilmiş, şimdilerde ise kapalı kaldıkları çekmecelerin içinde sararmış fotoğraflar...

Nedendir bilmiyorum, eski çağırıyor şu aralar.
Yaş ilerledikçe mi çoğalıyor bu duygular?

Gençliğin en patlak yaşandığı anlarda sadece gözlerimle yalayıp geçiştirdiğim fotoğrafların içine dalasım var artık. Dalıp; o yaşanıp tükenmiş, tüketilmişlere sarılasım var hani. Zamanı dondurmak mı bütün niyetim yoksa?

Halbuki, şimdiyi yaşamalıyız. Dün geçti bitti, yarına çok var. Ama "şimdi" burada, seninle.

"Arada karıştırıyorum bu eski fotoğrafları. Her ne kadar zaman zaman zor olsa da bakması..." diyor bir akrabam.

Haklıdır. Sadece karelerde kalmışlıkları kabul etmek zor.

Yine de "Sararmış da olsalar yaşatmaya devam etmeliyiz"

diyorum...

Harekete Geç, Hikayeni Gönder !

2010-12-05T16:19:00.006+02:00

Biz kadınların korkulu rüyasıdır; Memeler !

Korkarız ancak belli bir yaştan itibaren yıllık rutin kontrollere gelince iş, erteleriz. Ama unutmamalı ki, erken teşhiş hayat kurtarır. Ne kadar düzenli kontrollerimizi yaptırırsak, o kadar sağlıklı günler bizi bekler.

Europa Donna Türkiye ( Türkiye Meme Hastalıkları Koalisyonu), T.C. Sağlık Bakanlığı Kanserle Savaş Dairesi Başkanlığı ve Türkiye Meme Hastalıkları Dernekleri Federasyonu destekleri ve Novartis Onkoloji'nin katkıları ile bir kampanya başlatmıştır.

"Harekete Geç, Hikayeni Gönder" kampanyası ile dikkatleri meme sağlığına çekmek istemişler. Yaşanmışlıklardan yola çıkarak bu hastalığı yaşayanlara ve yakınlarına umut vermek ve toplumu meme kanseri konusunda bilinçlendirmek amaçlanmaktadır.

Europa Donna'nın bu konuda bana göndermiş olduğu maili aşağıda aynen sizinle paylaşmak istiyorum. Siz ya da çevrenizde bu hastalıkla mücadele edenlerin kampanyaya katılmasını sağlayabilirsiniz.

Sağlıklı günler her daim sizinle olsun !

" Kampanyaya başvuru www.hikayenigonder.com adresinden veya Europa Donna Türkiye posta adresine gönderim yolu ile yapılacaktır (Meme Hastalıkları Koalisyonu Derneği - Europa Donna Türkiye, Operatör Raif Bey Sok. 19 Mayıs Mahallesi No:26/3 Şişli-İstanbul). Son başvuru günü 31 Aralık 2010'dur.

Hikayeler, Gazeteci-Yazar Meral Tamer, Prof. Dr. Gökhan Demir (Florance Nightingale Gayrettepe Medikal Onkoloji), Prof. Dr. Nuran Beşe (İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi-Radyasyon Onkolojisi Anabilim Dalı), Women’s Health Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Deran Özer ve Europa Donna Türkiye Başkanı Violet Aroyo’ nun katılımı ile oluşmuş bir seçici kurul tarafından değerlendirilecektir. Dereceye giren hikayeler 01 Şubat 2011 tarihinde saat 18.00 itibariyle kampanya web sitesinden duyurulacaktır. Seçici kurul tarafından seçilen ilk 10 hikayenin yazarlarına Europa Donna tarafından çeşitli ödüller verilecektir. Birinci seçilecek hikayenin yazarı İstanbul’da Selda Alkor ve Violet Aroyo ile birlikte bir akşam yemeği yiyecektir. Birinci, ikinci ve üçüncü hikayelerin sahiplerine birer yürüyüş bandı hediye edilecek, takip eden yedi hikayenin sahibine ise Women’s Health Dergisi bir yıllık ücretsiz abonelik hediye edecektir. Kampanya detayları için www.hikayenigonder.com adresini ziyaret edebilirsiniz.

Europa Donna’nın mesajı: “Lütfen hikayenizi bizimle paylaşın, yaşadıklarınızla diğer yaşamlara umut olabilirsiniz. Sizin veya yakınlarınızın hikayesi, bir başka hikayenin mutlu sonla bitmesini sağlayabilir.”

resim :Getty Images sitesinden alınmıştır.

Profesyonel

2010-12-04T00:30:00.004+02:00

İpek...İnsan Kaynakları Uzmanı.
Kaynağım İnsan web sayfasının güzel sahibesi.Hiç yüz yüze gelmedik kendisiyle.Son günlerin en moda,iletişimin en yüksek olduğu sosyal ağlardan (Friendfeed,Facebook,Twitter)tanıyorum onu.
Gönül ister,bir gün gelelim karşılıklı,keyifle kahvelerimizi yudumlayalım.

Ne diyordum,evet İpek,dedi ki; "Profesyoneller bölümüm var yazar mısın?"

En zor iştir, kişinin kendisi ile ilgili bir şeyleri karalamak. Fazla kaçarsa megolaman olma riskiniz vardır. Az söylerseniz, bu defa yeteri kadar anlatamadığınızdan, için için yersiniz kendinizi. Ne yazsam diye düşündüm, karar verdim. Ne isem onu döktüm satırlara.

Haydi buyrun bu taraftan

King Kong...

2010-10-26T17:01:00.004+03:00

Hani derlerdi ya, çocuklar küçükken, “bunlar cicim ayları, sen bir de büyüdüğünde gör, ne işler bekliyor seni” diye. Hani onlar dedikçe içimizden küfredesimiz gelirdi ya. Hah işte, şimdi diyorum ki; pek haklılarmış !

Kız büyüdü. Büyüdükçe dünyası genişledi. İstekleri çoğaldı. Özgüven deseniz benim boyumu aştı, neredeyse atmosferden fışkırıp gidecek. Yeni hevesler peşinde. Bunlardan biri de tek başına toplu ulaşım araçlarında seyahat etmek.

İlk defa evden 1 saatlik mesafedeki kursuna gideceği gün, diz üstü ve hatta neredeyse kalça hizasında eteğini giydiği zaman zorla ikna edebilmiştim kotunu giymesini. Uğurlarla yolcu etmiş, arkasından bir su dökmediğim kalmıştı. O geçmek bilmeyen 1 saat içinde “sorunlu anne” etiketini yememek adına da elimde cep telefonu sürekli mesaj atıp hangi güzergahta olduğunu öğrenmemek için zor tutmuştum kendimi. İlk yolculuk sağsalim tamamlanmıştı neyse ki. Sonraki ufak tefek yanlış dolmuşa binip yolun ortasında inmelerini saymazsak eğer, bu işi kotardı bizim kız aslında.

E tabii bu tatbikat sonrası okul açılıp da “öğrenci kartı kim ister?” diye sorduklarında hocaları, bizimki sıranın başında bitivermiş. Birkaç gün sonra “belgelerim hazır” diye gelmişti eve. Sanki yurtdışında okumaya giden çocuğun heyecanı gibi büyük bir heyecanla beklemeye başladı kartının çıkacağı günü.

Ama annesi sultan soyundan ya, o belgeleri vestiyer namına kullanılan yemek masasının tam ortasında günlerce bekletti durdu. Ne zaman duydu ki, kart başvuruları Ekim sonuna kadar, yumurta tam kapıdayken yaptı planını.

Kendimden 3. Şahıs gibi bahsetmeyip olayı üstleneyim yeniden. Önce yatırdık kart bedelini belirtilen bankaya. Öyle hemen “yatırdın paranı aferin, gel kartını verelim” dendiğini sanmayın sakın. 1 gün bekleyecek, sonra başvurunu yapacaksın. Vakit geldi, bindik bir otobüse tuttuk ilgili makamın yolunu. Kızıma laf edersem başıma geleceği o dur, yanlış durakta inmemin bedelini, Konak Meydanı’nda, öğle tatiline sadece 5 dakika kala, ayağımda topuklularla koşmakla ödedim. Kapıya vardığımda, yerden 2 basamak yukardan son dakikacılara bakan, görevine dibine kadar sahip çıkmış şekilde kimseyi içeriye sızdırmamak adına bir eli kapının kolunda, King Kong’un kardeşi kıvamındaki güvenlik görevlisi gürledi : “Yeni başvuru ise eğer internetten yapacaksınız !” Gözümü King Kong’tan alabildiğim anda fark ettim yanımdaki yaşlı amcayı. Sessiz sessiz soruyordu; “internetten miiii, oğlum?”

Boynum bükük, ayaklarım isyanda mecburen ayrıldım oradan. Eve döner dönmez oturdum bilgisayarın başına. Ne facebook ne friendfeed. Gün içinde neler olmuş merakımı bir yana koyup başladım satır satır okumaya. Her türlü donem hazırdı başvuru için. İstenilenleri girmeye başladım. O da ne? “Kayıt Bulunamadı”… Haaayy….neyse….Tekrar..tekrar…olmadı tabii ki. Bizim memlekette zaten her şey o kadar gelişmişti ki, bir tek toplu ulaşım kart başvurusunun internetten yapılması eksik kalmıştı.

Telefonla şansım olmaz diyorken cevabımı aslında orada buldum sonunda. Allah rızası için iyi taraflarına denk gelmiştim sanırım. Çok kibar bir hanım sordu, ben de onun kibarlığının ve yardımseverliğinin karşısında ezik bir şekilde sırasıyla cevapladım sorularını.

Ne dedi biliyor musunuz?

“Bizzat buraya geleceksin, canım! Beni bulacaksın. Sen yabancı uyruklu olduğun için sana ayrı bir numara vereceğiz, onunla işlemini yapacaksın, güzelim !”

Ha bir de şu var; acele etmeme gerek yokmuş. “Ne zaman istersen gelip yaptırabilirsin. 2011 yılı için geçerli bu başvurun senin. Ama bir an evvel gel ki, hemen indirimlerden yararlanmaya başla, canım benim, tamam mı?”

Şimdi ben yarın giderken kılıç kalkanımı kuşansam, o kapıdaki King Kong’u yenebilir miyim sizce?

2010-10-18T12:23:00.002+03:00

Bazen durup yaşlılık dönemimi düşünürüm. Nasıl biri olacağım acaba? Çevremdeki kimi yaşını almışları farkında olmadan eleştirir sonra da kendime kızarım; “Kimbilir sen neye benzeyeceksin kızım?”

Kafamda resim, artık uğraş yaratmayacak kısalıkta ve aklar kaplamış ve hatta seyrelmiş bir saç, üzerimde basmadan bir entari, omuzlarımda el örgüsü – nedense mor renginde – bir şal, hafif omuzlar düşmüş ve dahi elimde bastonum, ayaklarımın çevresinde yaltaklanan kediler,şeklinde canlanıyor.

Evet, ben bir hayvan delisiyim. Kedilere ise düşkünlüğüm çok daha fazla. Evimde bir köpek ve bir kedi beslemek yetmeyip, penceremin önüne yalvaran gözlerle dizilen kedilere bile yetişmeye çalışıyorum. Site sakinleri kızıyor belki ama beni bu şekilde sevsinler seveceklerse diyorum bir yandan da. O korumasızlara bir şekilde yardım etmek için varmışım gibi hissediyorum zaman zaman.

Bir komşu bütün yaz besleyip ve hatta evine misafir ettiği kediciği bırakıp giderken bile içi rahat. “Nasıl olsa Zeynep var, bakar bizimkine de” diye gidiyor. Gerçekten de öyle oluyor. Mümkün olsa neredeyse her beslediğimi koynuma alacağım.

İşte onların içinden biri ile yaz dönemi bitip, uzun bir süre terk-i diyar eylediğim evime dönüşte bahçede rastladım. Mini minnacık idi. Annesi ve kardeşi ile sürekli dolanıyordu etrafta. Bir çift masum gözle zıplıyordu penceremin önüne. Annesi ve kardeşinden fırsat kalırsa mamalardan yemeye çalışıyordu. Bir gün fark ettim ki yalnız kalmış. Anası ve kardeşi mahallenin başka bir tarafına gitmişler buncağızı yalnız bırakıp. Tabii, daha güçlü bir kurtarma/bakma duygusu ile besler oldum her gün onu. Terkedilmişliğin verdiği korku ile kendinden sadece 1-2 ay büyük bir arkadaş bulmuş dolanır olmuştu son günlerde. Beraber gelip, beraber yiyip, beraberce gidiyorlardı. Bahçedeki masanın üzerinde uyurlarken bile beraberdiler.

Geçtiğimiz günlerde tam mamasını yerken gördüm öksürdüğünü. Hani deriz ya, öyle kötü bir öksürük ki sanki ciğerlerim yerinden fırlayacak gibi oluyor. İşte tam da öyle idi minik yavrucuk... Yeri geliyor evimdekilere zor yetişiyorken, sokaktaki onca hayvana nasıl yetişirim diye düşünür oldum kaç günlerdir. Sonu yoktu bu işin. Bir yandan da kocamın söyleyeceklerini duyabiliyordum. Aklıma facebooktaki sürekli hayvan sahiplendirmeye gönül vermiş grup aklıma geldi. Yazdım duvarına. “Yok mu bir gönüllü veteriner arkadaş ?” diye. Ses vermedi kimseler.

Baktım bugün sabah iyice zorlaşmış nefes alışı. O anda bıraktım her şeyi. Kaptığım gibi götürdüm yakındaki veterinere. Ölmesine izin veremezdim. Gözümün içine baka baka bana elveda demesine katlanamazdım. Hayatı daha yeni yeni öğrenecekken her şeyin onun için bitmesine göz yumamazdım.

Arabada korkudan miyavlarken bile sesi zor çıkıyordu. Şimdi klinikte. Oturmuş ondan gelecek haberi bekliyorum. Ve dua ediyorum ki, geç kalmış olmayayım.

Resim: Bana ait- Bizim evin kabadayısı...

Film Şeridi

2010-10-04T13:25:00.003+03:00

Bundan tam 20 sene önceydi. Yabancı bir memlekette oranın yerlisi misali yaşamaya başlamıştım. Kendi ülkenden rastladıklarınla daha bir başka olur ya arkadaşlık o dönemde; edinmiştim işte 3-5 yakın. Zaman geçtikçe bulunduğumuz şehir artık bize yetmemeye başlayınca kalkıp gidelim, biraz etraf görelim demiştik.

Çoğumuzun ehliyeti olmasına rağmen, içlerinde yaşça büyük ve en cengaver ruhlu ben olduğum için, geçmiştim direksiyon başına. 5 kişiyi rahatça sığdırabildiğimiz minik bir araba kiralamış ve yola koyulmuştuk.

Firmadan arabayı alıp ilk caddeye çıkışımız biraz heyecanlı olmuştu, çünkü ters taraftan kullanmayı anamın karnında bilmiyordum en nihayetinde. Soldan soldan giderken hafif park etmiş araçların dikiz aynalarını öperek yol almıştım. Arabanın içinde hafif heyecanvari naralar ile gülüşmeler karışıyordu birbirine. Meşhur tersliğe alışmak çok uzun sürmedi neyse ki.

Müziğimiz açık, gidip göreceğimiz farklı yerlerin sevinci ile co-pilot açmış haritayı yolu takip ediyordu. Otoban’ın bir alt modeli tipi şehirlerarası geniş yol bomboş ve ben olması gerektiğim hızda kullanıyordum arabayı.

Birden soldan bir darbe aldık. Ben donmuş gibiydim, çalan müziği de duymaz olmuştum. Sadece co-pilot’un “frene basma Zeyneeep !” diye bağırdığını duyuyordum. Araba yoldan çıkmış ormanlık alana dalmıştı. Yüce cam ağaçlarının arasından haddinden fazla bir hızla gidiyorduk sanki. O anda gözümün önünde belirdi; doğumum, bebekliğim, çocukluğum, ailem, arkadaşlarım….liste böyle sürüp gitti. Bilirsiniz işte, film şeridi gibi o zamana kadar olan hayatım kayıp gidiyordu. Sonra nasılsa durdu araç. Şükür ki, her birimizin korkudan titremesi dışında burnumuz bile kanamamıştı.

Diğer aracı kullanan sevgili İngiliz beyfendisi ehliyetsiz idi. Suçunu kabul ettiği için hiç itirazsız bütün irtibat bilgilerini hemen orada vermişti. Özürlerle bizi yolcu etti. Ona bir şey olmuş muydu, şimdi geçmiş zaman, hiç hatırlamıyorum. Biz kendi derdimize düşmüştük. Yandan vuruk bir araçla 5 günlük gezimizi keyifle tamamlayıp dönmüştük sonunda.

20 sene sonra… Daha henüz evden dışarı çıkmış kavşağı geçmiş tam ilerlerken bu sefer sağdan sağdan geldi. Araba, hız çizelgesi daha 20-30 km.lerde olmasına rağmen önce sola, sonra da düz ilerleyip penceremin önünde bir anda beliren dükkanın duvarına vurmuş olmasına rağmen durmayıp, üstüne bir de geriye kaydı. Ne fren, ne el freni o anda işlevini görmedi. Ve nasıl olduysa bir şekilde araba durdu yolun ortasında. Bütün bunlar olup biterken, arabanın içinde tek başıma avaz avaz bağırıyor bir yandan da – çok ilginçtir ve nedendir bilinmez – “arkada uçurum var eyvah, duramıyorum” diye aklımdan geçiriyordum. Bir süre titremekten çıkamadım aracın içinden ve bir süre diğer aracı kullanan gencecik kızın yanına gidip de bir şeyin var mı bile diyemedim. Ufacık bir köy yolunda bu derece büyük bir kaza geçirmeyi anlayamıyordum.

Olan olmuştu. Artık kaza anında polis falan çağırılmıyor ya, iş başa düştü. Tutanaklar tutulurken çıkarttık ehliyetlerimizi. Hatalı tarafın ehliyeti bembeyaz, taptazecik idi; en azından bu defa ehliyetli biriydi çarpan. Benimki ise yanında eli bastonlu, ayakta zor duran bir yaşlı nineye benziyordu. Bir arkadaşım takıldı bana; “çıkartmasaydın keşke, yaşın ortaya çıkmıştır !”

Geçen hafta böyle bir korkuyla karışık heyecan yaşadım. Çok şükür arabamın tekerlek aksının kırılması haricinde canımıza bir şey olmadı. Ama işin prosedürü yordu çok. Sigorta şirketi ile uğraşmak bezdirdi. Hala o kadar çok bürokratik işler var ki bu memlekette, bu işlerin biraz daha pratik hale sokulması neden bu derece imkansız, anlayamıyorum. Bir de neden konuşma, anlatma özürlü bir milletiz bilmem. Kerpetenle bile neredeyse zor alıyorsun bilgileri.

Sanki her şeyi her an yaşıyor da her şeyi bilmek zorundaymışsın gibi…

foto: http://www.gettyimages.com sitesinden alıntıdır.

Ergensin Sen !

2010-08-31T10:23:00.003+03:00

“Ergen !” Gençlerin baştaki “e” yi yayarak söyledikleri şekliyle okuyun. Hep böyle takıldı bu yaz 20 yaşındaki yeğenim 14 yaşındaki kızıma. 14 lük tabii delirdi durdu sürekli. Yalancı ağlama krizleri ile başladı önce ama sonra işi ciddiye vurup gözyaşlarını çıkarttı göz pınarlarından. Bas bas bağrınması ve bize kafa tutması da cabası. Ergen!…

Kendimle kıyaslıyorum diyorum ya hep. Kızım da “anne hiç uğraşma, çünkü zaman değişti artık” diyerek zeytinyağı rolüne bürünüyor aniden. Haksız değil. Bizim elimizde avucumuzda bunca imkan yokken neler yaparmışız acaba? Sanıyorum ki, insanlar gerçek anlamda iletişim halindelerdi. Ekranın arkasından değil, birbirlerine gözleriyle temas ederek geçirirlerdi günlerini. Bu nesil ne internetsiz ne de cepsiz bir hayat düşünemiyor mesela. “Nassı oluuurr ???” kafa tutar edasıyla şaşırıyorlar bir de…

Neyse, bizim ergen bu sene artık 8.nci sınıf. Bizim zaman deyimiyle orta son. Malum ülkemiz her konuda, yetişkinine gencine yönelik bir sınavlar ülkesi olduğu için, el mahkum bu sınavı verip hangi liseye gideceğini seçecek kısmetse. Onun gitmek istediği lise şimdiden belli aslında. Ancak sadece kendisinin bilmesi değil bunun sınavla da tasdiklenmesi ve belli bir puan alması gerekiyor ne yazık ki. O puan tutturulamazsa sana diyorlar ki, “şöyle yandan geç buyur. Hadi bakalım başka kapıya anacım”.

Düşündükçe midem bulanıyor. Ne okumak istediğini nerede okumak istediğini biliyor öğrenci ve hayatını ona göre yönlendirmek için bir plana başlıyor. Ama o 6 haneli sayı kalabalığı karar veriyor işin sonunda. 2 saatlik sınav esnasında ne gibi bir ruh hali içindeydi kimsenin sorguladığı yok. Bütün sene başarıyla yüzmüş yüzmüş kuyruğuna gelmiş ve o kuyruktaki bir çatlak her şeyi alt üst edebiliyor, bunu bilen yok. Var mı yoksa?

14 yaş… Ergen (yayarak okumayı unutmayın !)bunlar. Sınav mı düşünecekler? Varsa yoksa arkadaşları, aşkları, giyimleri, dedikoduları ile kaplı bütün dünyaları. İstisnalar kaideyi bozmaz diye bir parantez açıyorum burada. Her şeyi bir kenara koyup sadece hayattaki hedefine kitlenen çocuklar da var elbet. Onlar mı anormal yoksa bizim çocuklarımız mı çok avare, tam karar veremiyorum bu noktada.

Uzun lafın kısası diyeceğim o ki; ben 5.nci sınıftan mezun olduğum zaman sınavla ortaokula geçmiştim. Hani ergen olmaya 5 kala işi kurtarmıştık. Ergenlik devresi okul zamanına rastlamıştı, sınav zamanına değil. Ders çalışmanın dışında başka bir stresimiz yoktu haliyle. Bugün kaç soru çözdün diyen bir ailem hiç olmadı. Okul derslerini ikinci plana atıp sadece sınava endekslenen bir aile değildik. Sırf bu sınavdan başarıyla çıkayım da şehrin en iyi ve doğal olarak onların istediği bir okula gideyim diye her gün kavga eden bir aile de değildik. Belki de o yüzden bizim ergenliğimiz şimdikilere göre daha yumuşak geçmişti.

Türkiye’nin okur-yazar oranının yükselmesi gerekliliğine katılıyorum. Ona karşı değilim asla. Ama olur ha, biri Sayın bakanımızı tanıyordur, eh bu yazıyı da hasbelkader okumuş olur, bir danışsa; “bu işin başka yolu yok mu bakanım? Hani canınız istiyor 3 sene arka arkaya sınav koyuyorsunuz sonra da bu hiç olmadı deyip canınız istedimi de kaldırıyorsunuz ya, belki tam bu ergen döneminde yapılan sınava da bir hal çare bulursunuz.”

Belli mi olur? Belki sesimi duyan birisi çıkar ve şapkasını alır önüne, düşünmeye başlar.

Burası Türkiye. Her an her şey olabilir !

Bir tavsiye...

2010-08-16T12:44:00.002+03:00

1980’lerin hakim olduğu yıllar. Hayatımızın temel taşlarından birini oluşturacak arkadaşlıklarımızın inşa edildiği yıllar… Onunla ilk karşılaşmam vakt-i zamanında minik tencere ve bebeklerle evcilik oynadığımız arkadaşlarımın evine rastlar. Kapkara saçları, kapkara gözlerinin arasından bembeyaz gülümsemesi ile fethetmiştir kalbimizi Ebru.

Bu söylediklerimin üzerinden yıllar su gibi akıp gider. Sene bugünlere gelir. Geriye dönüp baktığımızda 30 seneye sığdırılmış ve bundan sonra belki bir 30 sene daha sığdırılacak bir arkadaşlık vardır.

Arkadaşlar arasında çeşitli lakapları olur Ebru’nun. En gözdesi “Ebru Pazar”dır. Soyadının uzunluğu hepimizi zorlamış olduğundan kesivermişiz demek !

Gel zaman git zaman Ebru Pazar grafik tasarımcısı olarak ticaret hayatına atılır. Tasarımcılık onu organizasyon işine taşır. Düğün dernek derken çiçekçi kız oluverir bir ara.

Oğluşunu kucağına aldığı anda iş hayatını sıfırlar Ebru Pazar. Zamanının çoğunu o minik kuşa adar. Zamanla karıncalanmaya başlar. Durmak yoktur onun lugatında. Çocuklu bir dünyada olması onu çocuklarla ilgili bir işe yönlendirir. Haberini aldıktan sonra sabırsızlıkla beklediğimiz web sitesini kurar en sonunda : http://www.ebrubazaar.com

Kızımın yaşı artık oradaki ürün yaş ortalamasının çok üstünde olduğu için bana sadece keyif için gezinmek düşmüştü ilk başlarda. Ama sonra çevremde yeni bebek ya da torun sahibi olan arkadaşlar için ilk siparişlerimi geçtim en nihayetinde.

Yerimden kalkmadan, bir “tık” ile geliverdi ürünler ertesi günü kapıma. Kargoyu açtığımda paketlerin şirinliğine mi yoksa o paketlerin içindeki minicik bedenleri süsleyecek kıyafetlere mi bayılayım şaşırdım bir an. Keşke kızım küçülse de bunları ona giydirebilsem diye düşünmedim değil hani !

Yazı bitirmeden ve hazır % 45 gibi indirimler varken Ebru’nun pazarını dolaşın derim ben. Mutlaka işinize yarayacak bir şeyler bulacaksınızdır. Hiç bir şey almasanız bile site içinde keyifle dolaşacağınıza eminim.

Magazin sayfalarını süsleyenlere laf attım azıcık...

2010-07-30T16:00:00.003+03:00

Ben çok sıkıldım. Hayır, hayır yaz aylarından değil. Zaten henüz yeni yeni bir yaz havasını teneffüs etmeye başlamışken sıkılma şımarıklığını göstermeyeyim, öyle değil mi?
Aile büyüklerimiz komiktir hani; takvim Ağustos’a dayandı mı yaz bitmiş demektir onlar için. Oysa ki, teee Eylül 15 ‘e kadar yolu vardır işin. Hatta yazlıklarda Eylül 15 dedin mi civar sakinleşir, günübirlikçiler azalır, tam kıvamına gelir ya ortalık, işte emekli takımı için asıl yaz o zaman başlar. Kalmak için her yol da denenir üstelik. Ama olsun, yaz Ağustos’a, hele hele 15’ine dayanmaya görsün, biter onlar için. Hava sonbahara döner, akşam saatlerinde hırkalar alınır omuzlara ama bahçelerde oturmaya devam edilir. Rüzğar azalıp, deniz çarşaf gibi oldu mu da “ oooh ! gel keyfim gel !...” Şehre geri intikal etmişler için lakırdıları da eksik olmaz. “E hani, Ağustos 15’te gong çalınca yaz bitiyordu?” diye bir soru sormak da imkansızdır.
Konuya nerden girdim, nereye daldım. Biraz eski havalardan nostalji yapasım varmış demek. Özlem belki de, bu dünyadan göçüp gitmişlere. Hadi anmış olalım bütün sevdiklerimizi böylece madem.
Evet, sıkıldım. Gazetelerin magazin sayfalarında her gün aynı insanları görmekten sıkıldım. Asıl konum buydu. Bugün sabah bir büyük gazetenin ekini elime aldığımda resmen yüksek sesle “eee! Yeter valla! Ben bir okuyucu olarak aynı insanların temcit pilavı gibi önüme sürülmesinden bıktım” diye söylendim. Annem bir an tırstı benim bu asabiyetimden. Cümlenin başındaki “eee !” nidasının kime gittiğini bilemedi tabi kadıncağız.
Tamam, ben de magazin okumayı seviyorum. Hatta son zamanlarda “ulen, memlekette hiç mi iyi haber olmaz” kızgınlığı ile gazete bile almaz ve ana sayfaları okumaz oldum. Sadece internet üzerinden sevdiğim köşe yazarlarını takip ediyorum artık. Ama yaz dolayısıyla maaile bir çatı altına girilince el mahkum gazeteler ortalarda uçuşmaya başladı. Kayıtsız kalmak imkansız tabi. Eski usule geri döndüm yine.
Başka havadisler yokmuşcasına, onun-bunun bir küsüp bir barışmalarını, diğerinin yıldırım nikahı ile yıldırım boşanmalarını, ötekilerin sürekli bir orada bir burada deniz kıyılarındaki fotoğraflarını görmek okumaktan sıkıldım.
Kahvaltı sonrası kahve keyfi sırasında gazeteye temas etmek ayrı bir keyif. O anda yaşanılan boşluk hissi insanı hazlandıran... Sayfaların renkliliği ile birlikte “kim ne yapmış?” merakı da eklenince insan ister istemez okuyor elbette. Ama kardeşim, yok mu başka birileri haber yapacak? Bu kadar kıt mı bu magazin dünyası ve haberleri?
Bu yazıdan çıkarılan sonuç : Elden bir şey gelmediği için kızmaya devam edile edile o gazeteler okunacak yaz boyunca. Hani Ağustos 15 te yaz bitiyordu ya, o zaman eski düzene geçeriz belki. Uzatmaları oynamazsak eğer tabii...

2010-07-28T15:28:00.003+03:00

Biz tatile çıktık. Askılarımızdan, raflarımızdan tatil yöresinde bizi en alımlı göstereceğini düşündüğümüz kıyafetlerimizi doldurduk bavullarımıza. Yükledik arabaya. Dikiz aynasının kenarı boş kaldı da neyse arabayı kullanabildik. Aslında arabanın arkasına bir römork taksak çok daha iyi olacak sanırsam. Çünkü bagajı olduğu gibi zaten bizim koca oğlan kaplıyor. Haliyle parçalayamayacağına emin olduğumuz çantalardan bir kaçı bagaja girse bile diğer büyük bir çoğunluk arka koltukta istiflenmiş şekilde seyahat ediyoruz.

Evden çıkış seremonisi tamamlandıktan sonra şöyle yarım saat rahatız arabanın içinde. Gözüm tam kapandı kapanacak hale geldiği anda vardık ! Yaşasıınn ! Yol, “göz açıp kapanıncaya kadar geçti” derler ya, tam da öyle oldu gerçekten.

Bir mahaldeki evden çıkıp bir başka mahaldeki eve tatile geldik biz. Kedimiz, köpeğimiz ve bilumum ayrı kalamayacağımız eşyalarımızla birlikte… Doldurduk arabayı tamam derken birden boşaltma seansı başladı sanki. Bir an evvel popom yer görsün diye mekik dokuyorum dolap ile bavul arasında. Pat..pat..pat… Aman her şey yerini bulsun da şöyle ayağımızı uzatıp oturalım serin meltemlerin estiği bu beldede.

Evin her kapısından bir mahlukat giriyor çıkıyor. Trafik hızlı burada. Bu kadar baş yemek de bekler şimdi. Koşalım köşe başındaki malum süpermarketlerin mini boyutunda olanına da hemen bir tas yemek koyalım ocağa. Oysa insanlar çoktan gelmiş de serilmişler plaja bile. Şimdilik denize uzaktan bakmak en güzeli…

Kestik, biçtik, temizledik. Tas tas yemekleri de pişirdik, oh şöyle bir beş dakika oturayım bari. Hele bakın, o beş dakikalar ne de hızlı geçmekte! Başka zaman olsa yürümek bilmez saniyeler bile. Ne çabuk akşam oldu? Sofra kurma zamanı gelmiş çatmış bile.

Yemek memek işleri bitti bahçe keyfinde sıra ama saat epey geçmiş. Zaten bugün de çok yorulduk, hal mi kaldı bahçede oturacak?

Biz tatile geldik. Yoksa ben mi öyle olduğunu sanıyorum. Gelmemizin üzerinden epeyce bir zaman geçmiş olmasına rağmen yukarıda okuduklarınızdan farklı tek yapılan, hani buraya kadar gelmişken ayıp olmasın diyerek, denize girmek. O da “iki arada bir derede” misali olsa da şükür tabii !

Fakat düşünüyorum da; gazetelerin magazin sayfalarını süsleyen müthiş vücutlu, sere serpe, ellerinde sürekli içki kadehleri ile dolaşan varlıklar tatildeyse eğer ben nerdeyim? Ben kimim? Neyleyim?

Rutin gündelik işlerin bir ara nefeslendiği anda elimde kitabım şezlonga uzanmışsam şükrediyorum; tatildeyim ben !

Bir bilmecem var çocuklar !

2010-05-19T10:18:00.006+03:00

Gittiğim yerin bahçesi panayır yeri gibiydi. Arabayla park yerine girdiğimde bir an korktum yer bulamayacağım diye. İzmir’de park yeri büyük sorun çünkü. Saatlerce dönüp dolaşabilir ve sırf bu yüzden litrelerce benzin harcayabilirsiniz gereksiz. Neyse ki çok uzamadı bu park işi.

Binadan içeri girdiğimde kesif bir koku çarptı yüzüme. Hiçbir yerinde tabelasını görmediğim bir masayı danışma olarak adlandırıp yanaştım. Masanın ardında oturan çalışanların önünde kümelenmiş insanların arasından yavaş yavaş sızarak kendime muhatap alabileceğim bir çift göze rastladım; her ne kadar o gözler yanımdaki diğer kişi ile ilgilense bile. Müthiş yetenek farklı sorulara aynı anda cevap verebilmek !

Gitmek istediğim noktayı öğrenip o masanın başından ayrıldım ve labirentin içine daldım. İlerlerken yolda yönümü kaybettiğimden koridorda yürüyen yaka kartlı birini görünce sordum tekrar. Ben yanlış yerdeydim. Bodrum katına inmem gerekiyordu. Peki dedim ve sözünü dinledim.

Bu arada bina çalışanları öğle tatilinde olduğundan yerlerinde yeller esme durumu hakimdi. Dolayısıyla benim gitmek istediğim yerin kapısı olduğunu düşündüğüm noktada beklemeye başladım. İçimdeki ben hiç rahat değildi. Sürekli “yanlış yer ! yanlış yer !” diye beni dürtüyordu. Kartla giriş yapılan kapıdan birileri girip çıkarken, yakaldım birini ve hemen sordum. İç sesim haklıydı !

Meğer burada değil 2 kat yukarıda olmam gerekiyormuş. Hadi yine labirentin içine… Sora sora Bağdat’a varılır misali neyse ki hedef noktama ulaştım. “Ben geldim” kaydı yaptırdım. Elime bir kaç yazıcıdan çıkma kağıt tutuşturdular ve vezneye gitmemi söylediler.

-“Pekii, vezne nerde?”

-“Bir kat aşağıda”

-“…….”

Bu sessizliğe bakmayın içimdeki ses bağrınmanın ötesinde çığırıyor artık. Hedef noktanın veznesi neden aynı katta olmaz? Neden bu insanlar sürekli bir aşağı bir yukarı gider gelir? Aslında iyi kilo verilir burada valla…İn çık…in çık…

Bu arada modern dünyanın modern insanı klasik “ vezne” kelimesinden sıkılmış olacak “Ücret Ödeme Birimi” şeklinde değiştirmiş ismini. Haliyle afalladım. Birkaç dakika düşünmek zorunda ve hatta emin olamayıp birilerine sormak ihtiyacı hissettim.

Nefes nefese vardığım ücret ödeme noktasındaki adam da sanıyorsam öğle tatilindeydi “mırmımrımrımrımr…saat 2” dedi. Benden önce ödeme yapan kişi alışkın olsa gerek adamın dediğini hemen anlamış ve bana tercüme etmişti bile. Benim yapacağım ödemeler meğer saat 2 den sonra başlıyormuş. Şimdi git sonra gel...

Tabii yine gittik…yine indik…yine çıktık…

Sonuç; 3 saatimiz bu binada geçti. İşimizi hallettik şükür ama bir daha gideceğiz birkaç gün sonra. İlk sefer ki gibi olmayacağı kesin. Bir kere tecrübe ettik. Bundan sonrakiler çok daha kolay olacaktır !

Şimdi soruyorum burası ile ilgili bir fikri olan?

2010-05-11T10:31:00.003+03:00

“Enteresan. Tam 1 ay olmuş buraya yazalı. Aslında ben daha uzun süre oldu sanıyordum. O kadar uzaklaştım ki yazmaktan. Oysa içimde hep var ancak yaşam bana yazacak şeyler sunmuyor sanıyorum bu aralar…”

Diye düşünürken, Nehir ve Davut sebep oldu şimdi bu kelimeleri buralara dökmeme.

Nehir’in annesinin güncesini artık her gün okuyorum. Ve her şey bambaşka oluyor, bir süreliğine de olsa. Büyük bir heyecanla “hadi bugün iyi haber vardır inşallah” diyerek açıyorum siteyi. Öyle ki, yaşamak ne kadar zorsa, okuması da bir o kadar zor. Gözlerimi kaçırıyorum, korkuyorum o an duyacaklarımdan. Ama yine de merakıma yenik düşüyor, üzüleceğimi bilsem bile o üzüntünün içinde bir sevinç arıyorum. Yazının son satırında ise “oh, şükür bugün de iyi” diyerek kapatıyorum sayfayı.

Davut ise bambaşka bir heyecan veriyor bana. Azmin zaferi . Her maç sonrası biraz daha yıpranıyor mu bilmiyorum ama sanki hiçbir şey yaşanmamışcasına sımsıkı bağlı hayata. Gıpta ile izliyorum onu da. Ameliyat masasından henüz kalkmışken hayatı ile ilgili aldığı radikal kararlar ve hatta o kararları derhal işleme sokmasında yatıyor işin sırrı sanıyorsam. Aynaya dönüp hiç kendime bakasım gelmiyor o anda…J

Düşüncelere dalıyorum. Son günlerde benim, Türkiye’nin ve dünyanın yaşadıkları diziliyor karşıma. Gülmeye başlıyorum. İnsanların birbirilerinin kuyusunu kazmak için elinden geleni ardına koymaması, bir kağıt parçası uğruna yaşam mücadelesi vermesi bir anda masal gibi geliyor. Oysa ben biraz önce Nehir’in ve Davut’un yaşadıklarının masal olmasını dilerken, dünya bir anda küçülüyor, üzerindekiler küçülüyor, sorunlar hayal ürünü oluveriyor.

Önemsizleşiyor bir anda her şey. Bunca koşturmanın ne için yapıldığını sorguluyorum. Varamıyorum bir yere. Olduğum yerde sayamam diyorum kendime. Koşmak zorundayım.

O küçücük bedenin bu denli ağır bir yük taşıması, genç yaşında daha başka şeyler yaşaması gereken bir adam beni çok etkiliyor. Keşke her yazılan, her anlatılan bir masal olsa… Hem de kapağı bir daha açılmamak üzere kapanacak bir masal…

Bugün… Şimdi… Ayaktaysanız, kendi işinizi kendiniz görebiliyorsanız, yüzünüz her şeye rağmen gülebiliyorsa, aileniz yanınızda ve sağlıklıysa, TEŞEKKÜR EDİN. Kime, nasıl seslenerek yapmak istiyorsanız bilemem ama hayatta olduğunuza, her sabah güneşi selamladığınıza ŞÜKREDİN.

Plastik Poşete Hayır

2010-04-11T08:04:00.004+03:00

Hiç düşünür müsünüz, benim gibi; hayat eskilerde ne kadar basitmiş. İnsanlar o basitliğin içinde de yaşayabiliyorlarmış. Bugün durduğumuz yerden eskilerin olduğu noktaya baktığımızda, onları kapalı bir kutunun içinde görüyoruz mutlaka. Ne kadar sınırlı imkanlara sahiplermiş. Dünyadan bi'haber...

Teknolojinin keşfi ile birlikte zaman o kadar hızlı akar oldu ki artık; yetişmek, yetiştirmek imkansız hale geldi bizler için.Internet uzaktakileri yakınlaştırdı. Mercek gibi fokuslandı sanki her şey. Doğru veya yanlış... Önemli değil, bir tuşa basmak yeterli oldu bizim için.

Elbette avantajları yadsınamaz. Oturduğum koltukta, bir dünyadan başka dünyaya geçiş yapmak, fikirleri paylaşmak, belki bir kaç gün sürecek bir işimi yarım saat içinde halletmek...

İşte bugün sabah, o bastığım tuşlar bana Tolga Ozek'in yazısını taşıdı önüme. Yazısını okudum, imzamı attım ve şimdi de sizinle paylaşıyorum.

Eminim herkes bu konuda duyarlılığını gösterecek, çevremizi ve dünyamızı daha uzun sürecek bir yaşama taşıyacak.

Kampanyaya katılmak için http://plastikposetehayir.com adresini kullanabilirsiniz.

Bir hayal kurdum...

2010-02-25T14:30:00.002+02:00

Ne adaletsiz bir dünyada yaşıyoruz. Kiminin eli yağdan bala geçmezken, kimileri de yağı balı bulmak uğruna köpek gibi çalışmak zorunda. Ve hatta o köpekliği yaşatacak işe sahip olmak bile hayal kimisine…

Şansı insan kendi mi yaratır yoksa Allah vergisi deyip önüne altın tepsiyle mi sunulur?

Keşke dünyada kötü diye bir şey olmasaydı;

Keşke aç, açıkta kimse olmasaydı;

Keşke herkesin karnını doyurabileceği bir işi, kafasını sokabileceği sıcak bir yuvası olsaydı…

Bu temel ihtiyaçlar olsaydı da “sonrası” kişiye bağlı kalsaydı. Ama keşke “daha azı” olmasaydı…

Nerden geldi aklıma bütün bunlar? Bir öğle yemeği vakti, usulca masaya yanaşan boynu bükük bir kedi yüzünden…

Kapkara parlak tüyle kaplı bedenine bir fener gibi kondurulmuş yemyeşil gözleriyle bakan bir çift göz bu adaletsizliği bana düşündüren.

Şu ölümlü dünyada ne olurdu sanki hiç fenalık, üzüntü, sıkıntı olmasaydı…

Hepimiz aynı yolun yolcusuysak madem nedir bu hengame, bu didişme?
Düşündükçe manasızlaşıyor yaşam bir an. Ama sadece “bir an”…

Sonra… Sonrası hep aynı terane…

2010-01-22T10:40:00.000+02:00

Canım acıyor… elimi kapıya sıkıştırmışım gibi.

İçim ağlıyor… sevgiliden ayrılmış gibi.

Gözyaşlarım dinmiyor… yağmurun yeryüzüne düştüğü gibi.

Yüreğim sıkışıyor… cendere arasında kalmış gibi.

Karanlıklardayım… dipsiz bir kuyuya düşmüş gibi.

Işık orada ama ulaşamıyorum… sanki bu dünyada değilmişim gibi.

Bekliyorum gelmiyor… Bana ait değilmiş gibi.

2010-01-10T10:48:00.000+02:00

Hava gri bugün. Dışarıda sert bir rüzğar dağıtıyor her yeri. Beni dahil.

Rüzğarın dallarından kopardığı, oradan oraya savrulan, savunmasız, çaresiz ağaç dalları gibiyim bugün. İçim kapkara.

Gökyüzüne çevriliyor yüzüm ama güneşi görmek imkansız şimdi.

Sadece dinliyorum. Rüzğarın o boğuk, ürperten sesini dinliyorum. Kendimi aydınlatacak bir ışığa ihtiyacım olduğunu düşünüp duruyorum. Fakat o ışık nerede ve kiminle şu anda kimbilir?

Boşluktayım sanki. Yerçekiminin olmadığı, dertlerin unutulduğu bir boşluk hatta. Havada süzülüyorum manasızca. Boş gözlerle yukarıdan bakıyorum aşağıya… Kendime… Üzülüyorum, yok hayır acıyorum ona. Yani bana.

Kapkarayım bugün. Hava bile daha aydınlık benden. Uzanıp bulutları aralayasım var. İçime biraz ışık süzmesi için…

Hayat boyu saklanacak değerde....

2009-05-10T09:42:00.003+03:00

Hazırlıklar bir hafta öncesinden başladı. Önce saatler süren, kapalı kapılar ardında sitedeki diğer kızlarla toplantılar yapıldı. Neler yapılabilir tartışıldı. Sonunda bir karara bağlandı. Ardından hummalı çalışmalar geldi. Eksik malzemeler tamamlanmaya başladı. Ve son gün gelip çattı, tüm gün odaya kapanıldı.
Bu son günün öncesindeki birkaç gün boyunca sürekli “o gün” uyanan en son kişi olmam gerektiği söylendi durdu. Uyansam bile yataktan kalkmak yasaktı.

Bu sabah… Okul günleri uyanması gereken saatten daha erken fırladı yataktan. Kirpiklerimin arasından zorla bakıp görebildiğim saat, kafamı yastığa tekrar gömdürdü bana. Ses etmedim. Günlerdir yapılan gizli çalışmaların sonuna gelinmişti. Konuşmak, şikayet etmek her şeyi berbat edebilirdi.

Dolap kapakları açıldı kapandı; bardak sesleri, taburelerin çekilme sesleri sabahın o sessizliğini yırttı geçti. Kızaran ekmeğin kokusu yukarıya süzülerek çıktı. Gizli çalışmaların şifresini çözmüştüm o anda. Mutfakta bir kahvaltı sofrası hazırlanıyordu aceleyle. Birazdan yatak odasının kapısında belirecek, bir öpücük kondurup kahvaltının hazır olduğunu söyleyecekti. Uyanık ama gözlerim kapalı yatağın içinde beklemeye geçtim.

Kızım geldi odama. Elinde nefis bir kahvaltı tepsisiyle birlikte üstelik. İçinde bahçeden toplanmış güllerin bile eksik olmadığı bir tepsi ile hem de…

Günlerdir uğraştığı elleriyle yaptığı hediyelerini verdi ard arda; en iyi anne sertifikam, aile fotoğraf çerçevem ve kocaman bir kalp…

Çayımı yudumlarken, gözlerim sevinçten yaşla dolmuş, Allahıma teşekkür ediyordum bu sabah.

Tüm annelerin ve anne olacak yada olmak isteyenlerin günü kutlu olsun.

ÖYKÜ ATÖLYESİ: YENİ KELİME - "HATIRALAR"

2009-04-28T23:23:00.000+03:00

ÖYKÜ ATÖLYESİ: YENİ KELİME - "HATIRALAR"

Deniz Kabuklarımı Kaybettim…

2009-04-26T20:32:00.005+03:00

Güneşe yüzümü dönemiyorum. Gözlerim kamaşıyor.

Aslında direkt güneşe bakmayın derler. Zararlıymış.

Ama çocukluğumdan beri severim ben bu oyunu. Yüzünü önce güneşe sonra bir başka yöne çevirince, o baktığın yerde kıvılcımlar çakar sanki. Hadi zararlı diyenleri duymadım diyelim, zaten beden yaşım izin vermiyor artık güneşe yüzümü dönmeye.

Güneşe gözlerimi veremedim, bu defa ayaklarımı gömüyorum, üzerinde oturduğum kızgın kumlara. Ayaklarımı gömdükçe ben, yaz tüm kavrukluğunu, bedenimin her noktasında hissettiriyor bana.

Gerçi bazen çekiniyorum. Kumların arasından beklenmedik misafirler ziyaret edebiliyor beni. Karıncalara zarar vermek istemem ancak, sorgusuz sualsiz, o kadar hak görüyorlar ki kendilerinde, sanki bütün âlem onların. Hâlbuki bacak, benim bacağım, izinsiz geçit yok oradan!

Oturduğum yerden, koca plajın ucu bucağı görünmüyor. Sağımda, solumda bembeyaz şezlonglar yerleştirilmiş, yanı başlarına da, tatilcileri güneşten korumak amaçlı şemsiyeler kondurulmuş. Bakıyorum, herkes bu plastik materyallerin tepesinde. Neredeyse ayaklarını bile salmayacaklar kumlara. Oysa yuvarlanmalı, bulanmalı kuma iyice insan.

Ucu bucağı görünmüyor dedimse de, ben biliyorum, nerede başlıyor nerede bitiyor bu kumsal. O kadar çok yürümüşlüğüm vardır ki burada; ayaklarım ıslak, yumuşak kumlara bata-çıka, henüz sorumluluk kelimesinin anlamından bihaber olduğum yıllarda, üzerimde sadece bikinimle, yanımda yaz boyu ayrılmadığım arkadaşlarımla…

Ne çok deniz kabuğu toplamışızdır bu kumsalda. O kadar ki, deniz kabukları bizden kaçmak adına kumların içine gömülmüş olsalar da, bulup çıkarmışızdır onları su yüzüne.

Açığı, kapalısı…

Kabuğunun üzeri tırtıklısı, düzü…

Renklisi, beyazı…

Ne varsa, hepsi elimizdeki deniz kovalarımızın içini boylamıştır. Kuru kuruya değil; yarısına kadar deniz suyu doldurulmuş ve hatta deniz kabukları kendilerini doğal ortamlarında sansınlar diye az biraz da içine kum atılmış kovalardı onlar. Vicdanlı çocuklarmışız vesselam!

Kovalarımız, deniz kabuğu toplamanın dışında kaleler yapmaya da yarardı. Şimdiki çocuklara bakıyorum birçoğu kovaları, kürekleri efektif kullanmayı bilmiyorlar. Her renkten kova-kürek mevcut. Her güne bir renk diyerek, denize giderken götürülse de, gittikleri gibi geri dönüyorlar eve o kum oyuncakları. Oysa biz, kırıncaya, renkleri tuzlu suyun etkisiyle soluncaya kadar oynamışızdır onlarla. Ne kaleler inşa etmiş, ne kanallar açmış ve ne de çok kumdan köfteler yapmışızdır.

Güneş kremi bilmişliğimiz de olmamıştır. O zamanki güneşle şimdiki zamanında bir ozon tabakası yırtığı kadar fark olsa da, o da güneşti, o da yakardı. Koca kışın ardından, güneşle temasa geçtiği ilk anda tenlerimiz hafifçe cazırdar, yoğurt sürülüp acısı azaltılmaya çalışılırdı. O yanıklığın üstüne soyulma işi başlar, aramızda yarış yapılırdı; en büyük deriyi kim çıkartacak!

“Denizin içindeyken daha güzel yanar insan” derdi anneannem. Bunu bahane bilir, sudan çıkmazdık hiç. Hepimiz birer su kuşuyduk. En uzun nefesini tutma, en uzun dipten yüzme, kaydırmaca derken saatler geçerdi denizin içinde. Büyükler tarafından yapılan bütün itirazlara rağmen, sudan çıkınca hemen kumların üzerinde yuvarlanır, yeniden suya atlardık. Bunlar olmazsa illa ki suyla temas edebileceğimiz bir şeyler yapardık.

Seneler birbirini kovalarken, yaşlarımızda o kovalayışa uyum sağladı, ister istemez. Bir zamanlar deniz kabuklarını birlikte toplayan o küçük çocukların her biri bir yana dağıldı. Deniz kabukları da yok artık kumsalda. Kazdıkça çocuklar kumu, sadece taşlar çıkıyor yüzeye. Üstelik hiç göstermeden kendilerini… Can acıtarak…

Şimdi oturmuş bu kumsalda, kızgın güneşin altında, yalnızım. Bu kum taneciklerinin, bu önümde uzanan derin maviliğin dili olsa da anlatsa. Neler geldi geçti buralardan. Şimdi artık el değiştiriyor her şey, her yer.

İçimi ferahlatan bir şey var ki, o da hiç bir şey kalıcı değil bu dünyada. Ayaklarımı soktuğum, avuçlayıp parmaklarımın arasından sızdırdığım kum taneciklerinden ya da şu önümde bütün haşmetiyle serili derin mavilikten başka…

öykü atölyesi-hatıralar için yapılmış bir çalışmadır.

Geri Sayım

2009-02-27T23:57:00.004+02:00

Kapının içeri dışarı her yaylanışında gözünü açıyordu. Hayatı yakalamak için. Her gözünü açısında da kapının üzerinde asılı olan duvar saatine takılıyordu gözü. Kapının bir itilişi ile diğeri arasında kimi zaman dakikalar atıyordu kimi zaman dakikalar bile az kalıyordu.

Buraya ne zaman getirilmişti? Gelmeden önce neler olmuştu? Hatırlamıyordu. Belki de unutması, sırf hatırlamak istememesindendi. O geceye dönmek niyetinde değildi hatıralarında. Düşünce boyutunda dahi olsa zamanı geri almaktı bu. Oysa ki, saate her gözü takılışında zaman hep ileriyi gösteriyordu.

Çıplak bedeninin üzerine ince, beyaz bir pike atılıvermişti. “Cinsel organım, göğüslerim herkese malzeme olmasın diye herhalde” dedi kendi kendine. Ama öylesine ağırdı ki o pike, savurup atası vardı içinde. Varsın görünsün herkese bugüne kadar malzeme olmuş bedeni, ne farkederdi…

Kapıyı yine bir hemşire itti, girdi içeri. Önce içeri, sonra dışarı yaylandı. O arada kapı önünde hiçbir şey yapamanın verdiği eziklikle bekleyen insanlar arasında tanıdık bir çift göz aradı gözleri. Kirpikleri görüntüyü biraz flulaştırsa da aradan, uzakta, pencere kenarındaki koltukta oturan tanıdık birilerini görür gibi oldu. İnanmadı. Hayal olmalıydı.

Ne de olsa yıllar önce hane halkından silinmişti ismi. Seçtiği yaşam tarzının kabul edilir bir yanı yoktu elbet ama o da bu yokluk içindeki hayattan bıkmıştı. Ve bir geceyarısı kaçıvermişti; tek katlı, tuğladan örme, temelsiz evlerinin alçak penceresinden. Bilse böyle olacağını açar mıydı o pencereyi?

Tik tak…Tik tak…

Duyduğu kapı üstündeki saatin sesi miydi yoksa yanda yatanın kalp atışları mı ayırt edemiyordu.

Bütün bunları düşünürken bile yoruluyordu artık. “Biri durdursun şu önümde akıp giden zamanı” diye haykırmak geçiyordu aklından. “Kurtuluşum bu olacaksa, hemen merdiven dayayın indirin o saati oradan”

Tıpkı o gece haykırdığı gibi. Aldığı her tokat ve tekme darbesinden mecali kalmamış, sesi çıkmaz olmuştu sonunda. İstediklerini vermemesinin faturasıydı bu tekme-tokat. Darbelerin nereye geldiği önemli değildi. Hayatın can damarına iniyordu hepsi. Dünyaya gelmekle başlayan ve büyük ümitlerle yaşanan hayata inen darbeler…

Gözleri ağırlaştı. Sesler uzaklaşıyordu yavaş yavaş. Üzerindeki pikenin hafiflediğini hissetti. Damarlarında akan kanın akışı da sanki yavaşlıyordu.

Sakin ve dingin çıkan sesi ile “İndirin onu oradan” diyebildi.

<Öykü Atölyesi> için yazılmış bir denemedir.

Kredi Kartı Geçerlidir

2009-02-07T21:18:00.004+02:00

Yaşama aktif olarak katıldığımdan bu yana yaşanan krizler sayesinde cepte nakitin yerinde yeller yerine kartlar esmeye başladı. O slipler basılırken torbalara dolan eşyalar bize bedava hissi yarattılar çoğunlukla. Bastık imzayı, doldurduk torbayı. Ama sonrası malum…
Artık kartlara yamuk yaptığınızda sırtımıza nasıl balyozla indikleri hepimizce biliniyor. İşin püf noktası ayağın ucunu yorgandan dışarı göstermemek. Buna rağmen kredi kartları halen havada uçuşmaya devam ediyor.

Son dönemlerde kart olayına ne kadar sinirlensem ve bir kısmını makaslasam da çantamla olan bağını tümüyle koparmayı başaramadım maalesef. Pek bu konuda başarı beklemem doğru değil aslında. Hayatımdan çıkartmaya çalışayım derken, o arsızca yaşamın içine iyice sokuluyor.

Marketler, restoran-cafeler, giyim derken artık kredi kartları taksilerde! Geçen akşam sıkışmış trafikte önümde ilerleyen taksinin arka camında yazan tam tamına buydu :

“Kredi Kartı Geçerlidir..."

Not: Taksi resmini bulup üzerine yazıyı eklediği için Sevgili Binnur'a teşekkür ederim.

Para İstiyorum !

2009-02-02T21:47:00.002+02:00

Bugüne kadar hayatla ilgili temennilerim sağlıkla ilgili konulardaydı. Vücudumuzda en ufak bir ağrı bile keyfimizin kaçmasına sebep olurken ayakta kalıp hem kendimize hem çevremize yararlı olmak açısından bunu dilemek çok doğal geliyordu.

Geçmiş zaman kipini yanlış kullanmadım. Kriz bu derece başa vurmuşken sağlıktan bahsetmek anlamsızlaşıyor gibi geliyor bana. Bu yoklukta sağlığımız bozulsa direkt camiye gideriz herhalde.

O yüzden artık liste başını "para" çekiyor. Global dendi mi bir şey için artık etkilenilmemesi imkansız hale gelmiş bu günlerin ilerisinde bizi ne bekliyor sorusu kafamı çok kurcalıyor.

Geçenlerde bir köşe yazısında okudum. Özetle "mutevazı davranma evrene karşı" diyordu. "İsteyeceksen tam iste!" O veya bu sebeple şu olsun veya yetecek kadar param olsun savsatısından vazgeç diyordu okuduğum satırlar.

Bugün sabah bunu uygulamaya koydum. Yukarı kafamı kaldırıp, bulutlu gökyüzüne doğru, yüksek sesle bağırdım : "Para istiyorum!"

Sonra şehre doğru yola koyuldum. Her zaman park ettiğim otoparka girdiğimde adamlar bilet almadan geçebileceğimi söylediler.

"Sistem bakımda..."

Gülümsedim tabii. Yukarıda her kim varsa sesimi duymuştu işte. İşe bu otoparktan koyulmuştu demek. Sanki milyon TL'ler kazanmış edasıyla geçirdim günümü ve sonunda arabamı alıp otoparktan ayrılırken gişedeki adama el salladım. Adam garip şekilde yüzüme bakıp, 1 dk.işareti yapınca mecburen durup penceremi açmak zorunda kaldım.

"4 TL rica edeyim, hanfendi"

"Aa! nasıl olur, hani bakımdaydınız?"

"Bakımdayız ama giriş ve çıkış saatlerini kaydediyoruz. Ve ayrıca kasa fişimizi de verebiliyoruz"

"................."

Yukarı doğru baktım tekrar.

"Sesim yeterli mi gelmedi yoksa ne demek istediğimi anlatamadım mı?"

Aşkın yeri ve zamanı var mıdır?

2009-01-29T23:52:00.005+02:00

Trafikteyim. Yavaştan gidiyorum. Hava yağışlı. Bunun yanısıra hız limiti var o bulvarda. 70 Km. Eğer polisler konuşlanmışlarsa asla affetmiyorlar. Kriz zamanında hiç de hoş olmaz aşırı hız cezası… O yüzden agresifliğe hiç gerek yok trafikte derim hep. Hızlı yada yavaş farketmiyor benim için.

Birden soldan gelip beyaz bir araba yerleşiyor, bir öncekiyle arama. İlerlerken bir süre sonra arabanın içindeki hareket dikkatimi çekmeye başlıyor. Arabanın hacmine bakılırsa aşırı bir yükleme var diye düşünüyorum başta. Ama o da ne ! Sadece iki kişi mevcut. Bir hareket bir bereket gidiyor. Solda oturan sürekli şoföre doğru gidiyor, sonra geri çekiliyor. Allah allah diye geçiriyorum içimden. Tamam herkesin özeli kendine ama dikkatimi dağıtıyorlar. Onlara bakacağım diye kırmızı ışık falan görmeyecek gözüm; endişeleniyorum. Radara enselenmeme cepte. Çünkü o kadar meşguller ki zaten hız yapacak halleri yok. Kadın adamı öpüyor sürekli. Bense onun her öpüşünde frene basıyorum.

Röntgencilik ruhum zirve yapıyor sanki. Aksi gibi benimle birlikte bütün sahil boyunca geliyorlar. Her kavşakta şimdi içeriye sapacaklar beklentim boşa çıkıyor anlayacağınız. Sonunda silkelenip arkalarından kaçıyorum yan şerite. Hiç olmazsa gözümün önünden çekilirler ve ben de yoluma devam ederim diye düşünüyorum. Ama yine olan oluyor ve kırmızı ışıkta yanyana düşüyoruz. Camdan yan gözle resmen gözlüyorum içeride olan biteni.

Çok mutlular, gülüyorlar, eğleniyorlar ve bütün o hararetin arkasından kadın adama bir öpücük konduruyor. Artık o anda uzandığı noktada neresi denk gelirse. Çok şükür ki yüzlerinin hizalarındalar. Bir an adamın yüzüne rastlıyor gözlerim. Direksiyonda oturan o değilmiş gibi. O kadar huşu içinde ki, otomatiğe bağlamış gidiyor sanki.

Resim: Getty Images

Çok mu Az mı....

2009-01-22T14:59:00.004+02:00

Her yeni başlayan gün yeni ümitlere gebedir. Çoğu zaman ümidimi kırmadan anımın tadını çıkarmaya çalışıyorum. Ömür dediğimiz şey o denli kısa geliyor ki insana bazen... Zaten çoğu zaman mutsuzluklar, kırgınlıklarla dolu yaşamın nefes aldığın devrelerinde biraz stop düğmesine basmalıyız. Onca negatifliğin içinde gülümsemeyi becerebilmeliyiz. Her şey gibi bu da zor biliyorum.

Bugün sabah beni gülümseten bir mesajla karşılaştım; mesaj Finanbank'tan geliyordu:

"Her şeyin fazlası zarar. Para hariç...."

Belki bir açıdan doğru. Yine de paranın bile çoğu zarar, azı hepten zarar.

Olsa bir türlü, olmasa başka türlü. Ancak yine de her şey kararında güzel.

Hayat denen anlar topluluğunda ne işimiz var hiç düşündünüz mü? Amacımız sadece cebimizi doldurmak olmadığına göre, bu hayattan ne bekliyoruz, hayat bizden ne bekliyor?

Sağ ve Sol Beynim...

2009-01-09T13:51:00.004+02:00

Düşünüyorum da; kızımla aramdaki kuşak farkını ne çok hisseder oldum günden güne. Sanıyordum ki, nasıl olsa genç anneyim, böyle bir fark olmaz. Çocuğun bize uyum sağlayacağını değil. Tam tersi, benim ona ayak uyduracağımı düşünüyordum.
“Ne var canım, aynı çağların insanıyız. Modern düşünceli anneleriz biz. Annelerimizin bize yaptıklarının hiç birini yapmayacağız zaten kendi çocuğumuza !”

Ne salakça bir düşünceymiş aslında. Ortanızdan çatlasanız da tıpkı anneniz gibi oluyorsunuz. Üzerine, o kuşak farkını çocukların gözünüze sokması tuz-biber. Ki, bence, bizim gençliğimizde yaşanan farkla şimdikilerin arasında dağlar kadar mesafe var. Bizler “höt” denildi mi oturtulan bir gençlik geçirdiğimiz için, bana kalırsa annelerimizle aramızdaki o fark hissedilmemiş yeteri kadar. Kızmış, isyan etmişiz belki ama hepsini içimizde yaşamışız. Tabii, bu düşüncelerim kendime ve etrafımdaki genel çevreme dayanıyor. Mutlaka asi olanlarımızda olmuştur. Ama bakıyorum da, şimdikilerin hepsi asi maşallah! Yine höt hötlenen biziz ne yazık ki.

Ancak bir gerçek de var ki, bizim zamanımızda konuşulmayan konular artık çok açık konuşulur oldu. Kızımın yaşı gereği son zamanların gündeminde ergenlik çağı var haliyle. Çocukluğumdaki annem her ne kadar vizyonu geniş bir insan da olsa, toplumun getirdiklerinden olsa gerek, benimle konuşmak, bana anlatmak yerine önüme dergileri koymuş: “Oku, anlamadığını sor” demişti. Hiç konuşmayanın, hiç anlatamayanın yanında bu önemli bir hareketti gerçekten. Okudum mu, sordum mu? Tabii ki hayır… Arkadaşların yaşadıkları daha önemliydi o zaman.

Oysa şimdi artık okullarda 6. sınıftan itibaren ergenlikte nelerin beklediğine dair konular seminerler halinde veriliyor çocuklara. Hatta analı-kızlı yapılıyor bu toplantılar. Çocuklara, malum her şeyi bildikleri için, çok enteresan geliyor mu bu konular bilmem ama en azından belki hala susmayı tercih eden annelerin kızlarına yarıyordur mutlaka.

Kikirdemekten kulaklarına neler küpe oluyor bilinmez ama kendime yarar şeyler çıkarttım ben seminerden.

Mesela;

İnsan genelde yoğun olarak beyninin tek tarafını kullanırmış normal yaşantısında. Beyninizin her iki tarafını çalıştırmanın basit bir yöntemi var: Spor amaçlı yürüyüş yaparken kollarınızı da yürüyüş temponuza göre hareket ettirmek.

Birkaç gündür spora adamıştım kendimi zaten. 3-4 km.lik yürüyüşler yapıyorum. Bugün denedim. Dün yürüyüş sonunda ne kadar yorgun olduğuma takılmışken, bugün ise bir çok iş yapabilirmişim gibi hissediyorum. Hatta yazı bile geldi bu yürüyüş arkasından. Gerçekten kolların etkisi olabilir mi?

2008-12-28T21:36:00.006+02:00

'Artık yazılarını bununla kaleme alırsın" dedi, kırmızı kurdelalı paketi bana doğru uzatırken. Aslında bir de cümle aralarına " yazarsın ya artık!" gibisinden şeyler sıkıştırmış olduğunu duydum. Fakat henüz kendimi o mertebede görmediğim için, içimden "yazar adayı" diye düzelttim; ona belli etmeden.

Aklıma o an Orhan Pamuk düştü tabii; romanlarını bilgisayarda, klavye tuş sesleri arasında yazmaktansa kalemle yazıyormuş başından sonuna koskoca yazar.

Kalemi tutmak onu beyaz sayfa üzerinde kaydırmak farklı hazlar veriyor, orası bir gerçek. Fakat Orhan Pamuk olabilmek için kırk fırın ekmek yemek de az gelir sanırım.

Küçük bir paket... Büyük tetikleyici olabilir mi? Ne olursa olsun, bu hediyenin beni yüreklendireceği kesin.

Beni desteklediğini hissettiren babama buradan teşekkür ederim.

Herkese 2009'un iyi bir yıl olmasını dilerim.

Resim: getty images'dan.

2008-12-25T14:50:00.002+02:00

Son günlerde hayat çok monoton. Aslında "hayat, çok bayat" tabiri caizse. Ekonomik kriz başlattı bence bütün her şeyi ilk olarak. Okul-öğrenci işleri, sınav takipçiliği yanısıra bir de hastalıklar kapıya dayandı mı kapkara gökyüzünü andırır bir hava esiyor evin içinde doğal olarak.

Hadi her şeyi geçtik diyelim, ilham da yok bu aralar. Hani şu yazılara esin kaynağı olan "ilham", terketti beni. Gelmeye de pek niyeti yok sanki. Ben onu beklersem yaya kalacağım gibi gözüküyor. Ancak bedenim de ilhamla bir olmuş. Kime kızacağımı şaşırdım. İlhama mı, bedenimin/beynimin tembelliğine mi?

2008-11-27T15:01:00.002+02:00

Salondaki koltuklardan birine uzandım. Kucağımda bilgisayar. Saatler uçup gitmiş farkında değildim ta ki, bilgisayarın sağ alt köşesinde yazılı minik rakamlara bakıncaya kadar. Sabahtan bu yana oldukça uzun bir süre olmuş bu koltuğa çökeli. Ayaklanınca, başımın ağrıdığını hissediyorum.

Hava güneşli. Hatta içeri sızan güneş ışınları üstüme vurdukça kemiklerim ısınıyor. Öyle ya, işte bu demek ki o koltuktan kalkmayışımın sebebi.

Asıl geceleri dinlemeyi severim. Ama bu kez bu güneşli günü dinliyorum. Aklıma annemlerin her bizi ziyaret edişlerinin ardından bu sessizliği şikayet ederek ayrıldıkları geliyor. Şehrin göbeğinden sadece birkaç saatliğine gelmiş insanlara ilk anda hoş geliyor bu dinginlik. Fakat yine de büyük bir özlemle dönüyorlar yine o göbeğe. Kalabalık insan topluluğu, korna sesleri, egsoz kokuları, geceleri basan kömür dumanı… Kimisi bunu seviyor işte.

Buranın tek kötü yanı belki; bu sessizliği sevdikçe seviyor insan. Pencereden doğayı seyretmek bile yetiyor kimi zaman. Soysal hayatı tümden kesip atmak geliyor insanın içinden; şu güneş vuran koltukta hep uzanıp, kemiklerini ısıtmak hatta…

Sessizliğin aklıma düşürdüklerini ben de bu sayfaya dökeyim istedim sadece. Yoksa yok başka bir sebebi…

2008-11-21T14:59:00.003+02:00

Sabah uyanmak isteyip biraz daha uyumayı düşlemek...

Kahvaltı etmek isterken, yiyecek bir şey bulamamak...

Köşe yazısı okumak isteyip, her yazıyı uzun bulup ilk satırlarında kalakalmak...

Evde yapılacaklar listesinde yazanların üstünü çizeceğim diye düşünürken, listenin altına bir kaç madde daha eklemek...

Bilgisayarın her karşısına geçişte, tamam artık bugün yazacağım deyip, günü oyun oynayarak geçirmek...

Mutfak beni, ben mutfağımı özlerken pişirecek bir şey bulamamak...

Odadaki giysi dolabını düzeltmek isterken her gün karşısına geçip boş gözlerle bakmak...

Müzik dinlemek lazımken, müziği gürültü diye niteleyip kapatıvermek...

Seyredecek bir şeyler bulurum ümidiyle televizyon karşısına geçip elinde kumanda oflayıp puflamak...

Haftalık dergileri her hafta gazete bayilerinden alıp, salonun bir köşesinde okuyamadan biriktirmek...

Konuşmak isterken susmak...

Susmak isterken çok konuşmak...

Üstümden atmalı bu atıllığı derken biraz daha ağırlaşıp, koltuğa iyice yumulmak...

Kış havası mı bütün bunlara sebep yoksa bende mi var bir bozukluk?

2008-10-22T12:03:00.011+03:00

İtalya’ya olan ilk bağım 17 yaşımda müstakbel eşimle tanışıklığıma dayanır. Kanlı canlı, delikanlı Türk erkekleri o dönemde tükenmiş olmalı ki, kalbimi İtalyan asıllı bir erkeğe teslim etmeyi seçmişim. Şikayetim olmadı ve yokta zaten. Burada doğup büyüdüğü için bizim delikanlılardan daha delikanlıdır hatta.

Evlilik kararı aldığımız gün onunla yapacağımız balayımızın planlarını bile hazırlamıştım. Birlikte memlekete gidip, gondol üzerinde, omuz omuza vermiş, serenat dinlerken süzülecektik Venedik kanallarında. İtalyan bir erkekle evleniyorum ya, olayı direkt İtalya’ya bağlamıştım bile.

Bütün planlarım birer hayal olarak kaldı ne yazık ki. Yıllarca gondol üzerindeki fotoğrafımızı sadece hayallerimde çektim durdum. Bu konu arkadaşlar arasında da lakırdıya sebep olmuştur çoğu zaman. İtalyan koca ile İtalya’ya gitmek nasip olmadı hiç anlayacağınız. Memleketin havasını uzaktan koklamayı sürdürdük bundan 1 ay öncesine dek. Fırsat geldi kapımızı çaldı sonunda. Ne var ki, İtalya topraklarına kocayla birlikte ayak basmak yine gerçekleşemedi. Fakat canımın yarısı ile birlikte gidiyor olmak da yetti bu defa.

Korkum sebebiyle yıllarca ertelediğim uçağa iki sakinleştirici, 3 küçük şişe şarapla binmek zorunda kalsam da bu fırsat tepilecek gibi değildi. İlk durağımız Kuzeyde göller bölgesindeydi. Lago Maggiore üzerinde 3 ufak adayı dolaştık. Ve asırlar önce oraya gelip yerleşen, hayatı başlatan ve bugün geçimlerini sadece adanın turizminden sağlayan Borromeo Ailesine, kızımı gelin etmeye karar vererek ayrıldık !

İkinci durağımız, Floransa idi. Şehrin yüzyıllar boyunca korunmuş eskiliğine, devasa kapılarına ve dahi kapıların üzerinde asılı muhteşem tokmaklarına, heykellerin ihtişamına hayran kalarak ayrıldık 3 gün sonunda.

Siena bizi bekliyordu çünkü. Toskana bölgesinin tipik şehirlerinden biriydi orası da. Yüksek duvarlarla örülmüş, eskiyi iliklerinize kadar hissettiğiniz bir şehir. Her yıl yaz aylarında at yarışlarının yapıldığı meydandı en önemli noktalarından biri. Meydanın etrafında sıralanmış kafelerde oturmuş insanların yanı sıra, orta meydanda taşların üzerine havanın bulutlu olmasına aldırmadan sere serpe yayılmıştı bir çoğu...
İtalyanlar geniş topraklara sahip… Şehirlerini de kurarlarken bu konuda cömert davranmışlar. Savaş zamanında korunmak amaçlı inşa edilmiş yüksek binaların ihtişamı her gittiğim şehirde etkiledi beni. Tek üzüldüğüm konu, onlar geçmişlerini bunca yıl korumuşlarken bizim elimizdeki değerlerin çoğuna sırt çevirmemiz oldu. Sadece iş paraya bakmıyor benim için. Evet, zengin ülkelerden biridir İtalya, ama zihniyet de elbette çok önemli. Asırlardır ayakta kalmayı başarmış binaların orijinal görünümlerini değiştirmeye izin vermemiş hükümet. Sadece içini yenileyin demiş. Yeni yerleşim alanlarını da eskilerden uzak mekânlara kurdurmuş.

Toskana vadisine gitmişken bağları ziyaret etmeden, şarap tadımı yapmadan olmazdı elbette. Toskana bölgesindeki sanat zenginliğinin yanında bir de vadinin yeşilliğine, bağların düzenine de hayran kaldık. Şarapların nasıl yapıldığını dinledik, 4 çeşit şarabı da tattık. Açıkcası artık bizim şaraplarımız da çok iyi olduğundan enteresan geldi diyemiyeceğim.

Ve son durak Roma… 6 milyon insan yaşıyormuş Roma’da. Sanırım bir o kadar da turist vardı o gün şehirde. Her sokaktan, her delikten insan fışkırıyordu. Kalabalık bir metropol Roma. Orası da sanatla iç içe. Hükümet binası, Vatikan, Colloseum, aşk çeşmesi…
Ve tabii ki, İspanyol merdivenleri. Çeşmeye para atma ve merdivenlerde oturma görevimizi gerçekleştirerek İtalya turumuzu tamamlamış olduk.

Dönüş yolunda yine ilaç ve şaraplarla gergin şekilde Türkiye’ye ve evime ulaştım nihayetinde. Bir daha ki seyahat nereye gerçekleşir düşünmek dahi istemeden hem de…
Ama yine de seyahat etmek çok güzeldi. Yeni yerler, farklı kültürler, müthiş tatlar… İtalya bu konuda sanırım başı çeken ülkelerden biri. Hayran olunası !

2008-09-21T17:56:00.003+03:00

Sonbahar küt diye geldi. Her sene aynı şey oluyor zaten. Hele ki İzmir gibi bir batı kıyısı şehrinde yaşıyorsanız mevsim aralarını anlamak mümkün olmaz. Nitekim daha birkaç gün öncesine kadar üzerimizde şortlarla dolanırken birden neredeyse üzerimize bir battaniye almadığımız kaldı.

Battaniye hadi bir yana, dolaplarda da yazlık menüler kalakaldı aslında. Öyle hemen dolap düzenleme işine de nedense girilemez. “Belki hava oyun oynamıştır bize, önümüzdeki günlerde ya tekrar ısınırsa” gibi mantıksız bir beklenti içine girilir. Her yanımız donmaya yüz tutunca da yazın başında naftalinlerle kaldırılmış kışlıkların ucundan yavaş yavaş çekip çıkartılmaya başlanır. Zaman içersinde dolap bir çıfıt çarşısına dönüşür. Ne olduğu belirsiz bir mevsimi yansıtır. Sonunda bu manasızlığa daha fazla dayanamaz ve son noktayı koyarsınız. Yazdan yeni çıkmışlığın ardından tekrar yaz olma beklentinizden vazgeçer, tamamıyla kışlık bir dolaba kavuşursunuz.

Yazlık-kışlık yapma meselesini oldum olası sevmedim. Öyle bir giyim odam olmalı ki, bir kapağın ardında yaz, diğerinde kış durmalı. Kıyafetler, ayakkabılar hiç yerinden oynamamalı. Mevsim değişikliklerinde de gereken temizlik yapılıp sadece kapağına sezona kadar kilit vurulmalı.

Böyle bir giyim odasının kaç metrekare olması gerekiyor hiçbir fikrim yok ama aşağı yukarı ne büyüklükte bir eve sahip olmalı insan tahmin edebiliyorum. Hayal etmesi bedava !

Her ne kadar ülkenin bu kıyısında baharlar az yaşansa da gelip hafif yel gibi esen baharların güzelliğini hissetmemek de elde değil. Biraz klasik olacak burada sonbahardan bahsetmek, çünkü bakıyorum köşe yazarlarımızın çoğunluğu son günlerde güz havasına kaptırmışlar kendilerini. Güçlü kalemlerin anlatımlarının yanında benim sonbaharı anlatmış olmam belki çok enteresan olmayacak ama kendi sonbaharımı anlatmadan duramayacağım.

Gök daha sıklıkla bulutlarla kaplanıyor, akşamlar üzerine hafifte olsa bir ceket almayı söylüyorsa sana; denizlere girmek artık aklının ucuna gelmiyor, plaj çantaları mahzun, odanın bir köşesinde bekliyorsa; sofralar dış mekan yerine iç mekanlara kuruluyorsa nihayetinde; çocuklar dahi sokak yerine odalarında oynamayı tercih ediyor, akşam kapı lambaları erkenden sönüveriyorsa; arkadaşlarla buluşmalar azalıyor, televizyon karşısında daha çok vakit geçirilmeye başlanıyorsa; yaz sebzeleri veya meyveleri daha az alınır oluyorsa; yağmur özlemle beklenir olmuş ve yağmurun ardından yayılan toprak kokusu hasretle içe çekiliyorsa...

Ve bu sonbahar parmaklarımın klavyemle buluşmasına sebep oluyorsa eğer, işte benim sonbaharım başlamış demektir.

E peki, bayramda havalar nasıl olacakmış? Kışlıkların durduğu hurcu tatil sonrasına bıraksam diyorum…

2008-06-02T19:15:00.001+03:00

Sıkılıyorum… Çünkü yazamıyorum… Yazmak isteyip, kafanın içinde uçuşan kelimeleri bir araya getirememek kadar ruhu daraltıcı başka bir şey daha olamaz sanırım.

Ruhum, kimi olaylarla daralıyor şu günlerde;

Baharın gelişi ile okul disiplininden gevşeyen ve son sınavları sallayan çocuk yüzünden mesela,

Yaşı gereği artık bir ayağı çukurda ama hala hayata ve bana sımsıkı sarılı, 13 yıllık köpeğim yüzünden veya,

Yaşamıma, isteğim dışında dahil olan kimi insanın, üzerimde yarattığı olumsuz elektrik yüzünden belki,

Kışın, homini gırtlak çalışmış bedenin, tam mayo giyilecek zamanda zaptedilemeyecek boyutta olduğunu fark etmek hatta.

Ve daha niceleri…

Ama bütün bunların yanı sıra, gökyüzünde parlayan sımsıcak güneş, beni çağırıyor dışarı. Kış boyu dört duvar arasına sıkışmış olduğumdan, çıktığım gibi içeri giresim yok artık
Yazamıyorum, bari okunası ne varsa yığayım önüme diyorum. Aralarından çekiyorum bir tanesini. Parmaklarımın arasına yerleşen K dergisi oluyor ilk anda.

“Hayatımda hiçbir şey eksik kalmadı. Bir daha eski yaşlarıma dönmeyi düşünmem, çünkü onları yeteri kadar dolu yaşadım zaten…..” diyor Amerikalı yazar Philip Roth.

Dergide yayınlanmış hayat hikayesini okurken Roth’un, mıhlanıp kalıyorum oturduğum koltuğa. Tekrar tekrar aynı cümleyi okuyorum hatta.

Düşünüyorum bir yandan da; bir insanın “hayatım dolu, eksik gedik yok” demesi nasıl bir şey olmalı acaba? Bir kendime bakıyorum, şöyle üstten üstten, bir de dergide dizilmiş cümleye.

Ruhumun gevşemesini sağlamak için oturmuştum oysa buraya. Kasan olaylardan bir nebze olsun arınmak için önüme yığmıştım onca okunasıları. İlk dakikadan, kornerden yedim golü.

Bırakıyorum K’yı, bir kitaba uzanıyor bu defa kolum. Anthony Bourdain-Mutfak Sırları.
Daha ilk sayfadan dökmeye başlıyor mutfakların kirli çamaşırlarını. “Bu özgüven de neyin nesi şimdi?” diye sorgulamaya başlıyorum yazarı. Meslek hayatına kilit vuracak açıklamalardan bahsediyor, gözlerim satırların üzerinden kayarken. “Belli vurmamış ki, usta şefliğinin yanı sıra bir de yazarlık kondurmuş titrlerinin arasına” diye sinirleniyorum. Savuruyorum kitabı ayağımın sürekli çarptığı sehpaya.

Gevşetmek bir yana, ekonomik tedbir sebebiyle kemer sıkma politikası uygularcasına, sıkıyorum ruhumu iyice. Anladım ki, okumak iyi gelmeyecek. Kitapları, dergileri koyuyorum yan tarafa, açıyorum interneti. Bağlanıyorum; dizilerin oynamış bölümlerinin yayınlandığı siteye.

1 saat ne çabuk geçmiş?!
Gecenin serinliğinde, rüzgar yüzümü hafifçe yalayıp geçerken, günü geride bırakmalı. Yine yazısız, kalkmalı bu koltuktan artık….

2008-05-13T17:15:00.003+03:00

Nasıl olacağına karar vermek için biraz model karıştırmam gerekmişti. Bundan tam 15 sene kadar önce…
Ukalalık olarak adlandırabilirsiniz ama o zamanın Türk dergilerinin sayfa aralarında rastlayamamıştım istediğim gibi bir şeye. Eşimin mesleği gereği abone olduğu İtalyan menşeli dergide bulmuştum aradığımı.

Arkası siyah, yanları meşe rengi, rafları da cam olacaktı. Yeni evlilerin, modern seçimi…

Okumayı çözdüğümden bu yana elimden düşürmediğim kitaplarımın bir kısmı anne evinde kalmıştı. Bazısını yeni evime taşımış gelmiştim. O yüzden önceleri pırıl pırıl, bomboş bir kütüphanemiz vardı bizim. Karı koca okuya okuya her bir cm.ni doldurduk 15 yıl süresince.

Erkek ruhu doğal olarak polisiye, macera düşkünüdür. Kimisini hiç okumadım dersem yalan olur ama yine de kadın ruhumla benim tercihlerim eşiminkilere göre daha romantik, daha tarihsel, daha güncel seçimler olmuştur her zaman. Belki piyasada yeteri kadar tercüme edilmiş yabancı yazarların kitapları olmadığından, seçimlerimi hep Türk yazarlarından yana kullanmışımdır bugüne kadar.

15 yıl sonra değişen pek bir şey yok aslında. Önceliklerim yine Türk yazarlarından yana. Hıfzı Topuz, Ayşe Kulin, Solmaz Kamuran, Oya Baydar, Ahmet Altan ve daha sayamadığım binlercesi…

15 sene bize hizmet eden kitaplığımız zaman içinde yorgun düştü. Önce suyun gazabına uğradı, bir yanından alabora oldu. Daha sonra tümden terk etti bizi.

Şimdi yeni ve aydınlık bir kitaplığımız var. Bir tarafı polisiye romanlarla kaplı, diğer yanı biraz şekil değiştirmiş olan. Yazın işlerine merak sardığımdan beri zevklerimde ufak tefek sapmalar olduğunu saklamamam lazım. Yabancı yazarlar daha sıklıkla yer almaya başladı bu defa yeni bembeyaz raflarımda. Kalemi kuvvetli, kurgusu kuvvetli, hikayesi kuvvetli yazarlar… Hatta kimi zaman felsefe üzerine yazanlar…

Margaret Atwood, Louis De Bernieres, John Le Carre, John Fowles….

Neden mi anlattım bütün bunları? Binnur sobeledi beni. Kitap deyince ne aklına geliyor diye sordu üstüne. Sorunun üzerinden epeyce zaman geçti aslında. Geç kaldım yine. Gün 24 saat ama 48 saat olsa bile yetmeyecek neredeyse.

Kendime “kitap” dedim, bizi terk eden ama başka şekilde yeniden doğan kütüphanem geldi aklıma…. Haa, bir de şimdi raflarında duranlar elbette….

2008-05-02T14:14:00.008+03:00

Dans… Duyguların en güzel dışavurumlarından biri. Müzik nedir anladığımdan beri bedenimin ona eşlik etmemesi gibi bir şey söz konusu olmamıştır benim için. Dansların hakim olduğu filmler öncelikliydi. Grease, Flashdance, Footloose… İzlerken, kendimi başkahraman (baş aşık) olarak hissettiğim filmler… Öyle ki, eskilerin değerini daha iyi anlamaya başladığım şu yaşlarımda, kızımı da onlara ortak etmek pahasına DVD’lerini şimdilerde topladığım filmler…

Okul hayatım boyunca da dans eksik olmadı hiç. Her sene kurulan dans grubunun as elemanlarındandım. Akademik kariyer önemsizleşirdi dans ederken benim için. Varsa yoksa bütün sene yapılan dans çalışmalarıydı. Öyle ki, konservatuara bile gitmeye niyetlenmiştim o günlerde. Ancak tipik aile geleneklerine mecbur kaldık elbet işin sonunda. Altın bilezik konservatuarda değil üniversite yollarında bulunuyordu onlar için. Olsun, ben yine de her duyduğum müziğe gerek sesimle gerek dansımla eşlik etmeye devam ettim durdum, halen de ediyorum beden yaşım izin verdikçe.

******* ******* ******* ******* ******* ******* *******

Hayatı paylaştığım iki dostum var; Kimi zaman özenip, birbirimize sofralar hazırlayıp sohbetlerimizi şarapla renklendiğimiz, kimi zaman simit-peynir-domates üçlüsünün doyumsuz lezzetinde kaybolduğumuz ve hatta kimi zaman da yaşamın tadını sokaklarda çıkardığımız…

Geçenlerde bir gün yine beraberdik. Sabah kahvesi ile başlayan sohbet, akşam güneşinin yüzümüze hafif hafif vurmaya başladığı ana kadar devam etti… etmiş. Zaman farkındalığının sınırları aşılıyor hep böyle günlerde. Ancak tabanlar ağrımaya ve sözcükler azaldığında ayrılma çanları çalıyor bizim için.

İşte o günün sonunda, eve döndüğümde kapı anahtarını çevirecek kadar gücüm yokken birden karşımda bitiverdi kızım. Sanki sabah yeni uyanmışçasına. Tüm gün okul sonrası bitik beklerken ben onu, her yerinden enerji fışkırıyordu adeta. Fışkıran enerjiyi bir şekilde alt ederim diye düşünüyordum ki, birden bir teklifle burun buruna geldim. Ödevler okulda bitirilmiş, bu saatten sonrası ona aitmiş! Müthiş bir mutluluk tablosu çizmeye hazırlanmış ressam gibi hissettim o an kendimi. Bu cümlenin arkasından dizi dizi sıralanacak sözcüklerin içinde beni ne bekliyor acaba diye dehşet şekilde kulaklarımı verdim ona. Sinemaya gitmek istiyormuş meğer sadece!

Arabanın motoru daha soğumamıştı ki tekrar kontağı çevirdim. Denize düşen yılana sarılır ama bu defaki yılan sokacak olsa da beni, atıvermiştim kendimi denizlere. Kızım mutlu olsun diye annelik içgüdülerim harekete geçmişti, benim kararımı beklemeden. Tek bir şartla gelmiştim sinema salonuna: Çizgi film yok, çocuk filmi olmaz!

Koltuğa bıraktığımda kendimi, iki mısır patlağı yer, biraz suyumu yudumlar şuracığa kıvrılırım diyordum. 2 saat güzel bir kestirme beni kendime getirir diye düşünüyordum.
Ancak, kendime getiren uyku şekerlemesi değil filmin ta kendisi oldu. Filmin başında, zamane gençlerinin filmi diye sıkılgan bir şekilde bakıyordum beyaz perdeye. Zamane olduğu doğru. O benim nostalji filmlerin müziklerinin esamesi bile okunmuyor. Şimdilerde her yerde çalan o manasız cıs taklardan başka bir müzik de yok filmde. Ama, danslar… O danslara hayran oldum. Dansları izlerken, cıstakların hiç birini duymadığım gibi oturduğum yerde onlara eşlik ediyordum en son.

Keyifli bir zaman dilimiydi benim ve kızım için. Aslında onunla birlikte bir şeyler yaparken yorgunluğumun uçup gittiğini görmek daha da keyiflendirmişti beni.
Kızım da keyfini “iyi bir fikirmiş sinemaya gelmek” cümlesiyle anlatırken ona hak vermemek elimde değildi.

Film Hakkında: http://www.sinemalar.com/film/5735/Sokak-Dansi/

2008-04-25T17:36:00.003+03:00

Oda, küçük. Duvarları beyaza boyanmış. Birkaç tablo süslüyor o beyaz duvarları. Dolap kapakları gri. Odanın tam ortasına yerleştirilmiş koltuk ve ona bağlı diğer alet edevatın konsolu beyaz. Üçüncü göz tarafından bakılsa, o koltukta oturan için büyük ferahlık hissi veriyor olmalı, etrafın aydınlığı.

Oysa bir de bilfiil o koltukta oturana sormak lazım ne hissettiğini….

Oldum olası sevemedim dişçi koltuğunu. İstediği kadar aydınlık olsun etraf, kapkara bir küpün içine girmişim gibi hissederim. Gözlerimin üzerinden ağzımın içine doğru balıklama bir atlayış yapmaya hazırlanan, lastikleri kulaklarından geçirilmiş beyaz maskesi ve elinde Dr.Hook kancasıyla diş hekimi adeta zımbalar beni o koltuğa. Aslında hekimin şahsı değil elbette zımba görevi gören. Elinde tuttuğu çeşitli büyüklüklerdeki kancalar ve otururken benden yalnızca 50-60 cm uzaklıkta duran o sevimli aletler üstlenmiştir zımbalama işini.

Ayaklarım hep geri geri gider muayenehane yolu gözüktüğünde bana. Ve hatta, o meşhur dişçi koltuğuna doğru yürüdükçe, biraz sonra boynundan ip geçirilip sallandırılacak mahkum gibi hissederim kendimi. Hayata karşı en savunmasız, en zayıf olduğum anlardan biridir orada oturduğum anlar. Acı eşiğimin düşüklüğü de eklendiğinde bütün bunlara, ağzından emziği düşmüş bebelere dönebilirim her an.

Kimileri ile kıyaslandığında pazarlık konusunda başarılı olduğum söylenemez. Pazar tezgahlarında pazarlık yapmaya kalktığımda satıcı daha baskın çıkarsa eğer hemen yelkenleri suya indiririm. O yüzden mantıklı geliyorsa fiyat, hiç pazarlık işine kalkışmam.

Ancak, o bembeyaz diş dünyasının içinde, yumuşacık ellere teslim olmuş olsam da, o sessiz, çelik canavarların sesini duyduğumda bütün pazarlık yeteneğimi sergilemeye hazır hissederim kendimi.

“1 dakika, ah!, sinire denk geldi galiba, ay biraz ara, n’ooluurr !??…..”

Ne kadar taş varsa doktorun çalışmasını engelleyecek, hepsini tek tek dizerim önüne. Ama zafer bayrağını ben değil, doktorum çeker göndere sonunda. Ben yenilmişliğin ötesinde, yediğim narkoz iğnelerin ağırlığı ile ayrılırken oradan, kapıdan uğurlayan doktor ise zaferin verdiği sarhoşlukla adeta elini sallar bana.

Bütün bunları niye anlattım? Zamansız ve hesapsız düşen dolgu yüzünden… Beni cebren ve hileyle o koltukta oturmaya mecbur ettiği için… Düşmemesi için elimden gelen gayreti göstermeme rağmen beni dinlemeyip ortalıktan yok olduğu için…

Meşhur koltukla buluşmamız bu defa çok sancılı olmadı neyse ki. Kapıdan uğurlayan taraf da, uğurlanan taraf da memnun ayrıldı birbirinden. Ama ne var ki, yaş ilerledikçe, bedendeki gelişmeler artık hep olumsuz yönde. İstesem de istemesem de gençken hayatla yaptığımı sandığım pazarlık artık hükmünü yitiriyor zaman geçtikçe. Sanırım ve ne yazık ki bundan sonra bu küçük oda daha çok ziyaret edilecek gibi…

2008-04-23T11:41:00.002+03:00

“Anne, konser vereceğiz. 23 Nisan için. …… alışveriş merkezinde”
“E, tamam. Beraber gideriz.”
“Anne, biliyor musun, gazeteciler de orada olacakmış.”
“Valla?! E iyi, haber yapacaklar okulun aktivitelerini demek, ne güzel!”
“Ben şöyle arka sıralardan uzanıcam ki, görsünler beni. Şöyle de poz veririm”
“……………”

Çocuklar müzikle uğraşmalı. Hatta mümkünse bir enstrüman çalmalı. Çünkü, nota öğrenmek, müzikle uğraşmak, kişinin matematik zekasının gelişiminde oldukça etkilidir.

Demişlerdi….

Kendimin bir müzik aleti çalmış olmasının etkisine yukarıda yazılı tez de eklenince büyümekte olan minik kelebeğe erken yaşlardan bu alışkanlığı kazandırmayı kendime misyon edinmiştim. Siz deyin 3, ben diyeyim 4 sene uğraştım. En cimcime, en içindeki çocuktan vazgeçmemiş müzik öğretmenlerini bulmak için çalmadığım kapı kalmamıştı. Ancak, bu efor karşısında “pes ettim” bayrağını çekmem de uzun sürmemişti.

Artık kızımın matematik zekası Allaha emanetti. Endişeler silsilesi rahat bırakmadı. Söz bir kere söylenmiş, benim kulağıma düşmüştü. Sonuna kadar gitmek idi benim görevim. Ama insanın içinde olmayan bir şeyi sırf kendi zevkim için ortaya çıkartmak, bana üzüntü vermekten başka işe yaramamıştı.

Kızım artık çok mutlu. Hayatında herhangi bir enstrüman yok. Flüt dışında… Deliklerinden tiz ses harici bir şey üflemeyen flüt… İlkokul sıralarının en baş elemanı flüt… Arada evin içinde çınlayan flüt…

Kendi içimde yaşadığım hayal kırıklığı bir yana, yine demüzikle iç içe kızım. Tınılar beyninde, kıvırtılar kalçalarında oynamaya başladığı zaman dinlediği tarz, göbek havaları olsa da… Neyse ki, zaman geçtikçe, Türkçe pop kültüründen Avrupa, Amerika hitlerini sallayan pop(o) parçalarına terfi etmiş durumda son günlerde.

“…… Hollywood’da ….. milyon dolara, 58 odalı ev almış.”
“Her gün bir odasında uyumak isteseler, neredeyse 2 ayda tamamlarlar bütün evi.”
“Anne? İleride ben de ünlü olacağım ya, o zaman bu kadar büyük ev alabilir miyim?”
“…………….”

Enstrüman çaldırmasını sağlayamamış olsam da kızım şarkılarla inletiyor dört duvarımızı. Kimi zaman flütün o tiz sesini arar duruma geliyor olabiliriz belki ama, yine de ses etmeyip müzik ruhunun gıdası olsun yeter ki diyoruz.

Tıpkı bazı soruları karşısında sessiz kalakaldığımız gibi….

Resim Kaynak :

http://www.nationalgeographic.com.tr/ngm/0607/images/mercek/mercek.1.4.jpg

2008-04-14T11:15:00.002+03:00

Gazeteler, küçük de olsa manşetlerine taşıdı geçen hafta. Henüz dışarıda soğuk rüzğarlar eser, özlediğimiz yağmur damlaları toprakları ıslatırken :

“Önümüzdeki hafta sonu Afrika sıcakları geliyor !”

Artık meteoroloji yanılmıyor tahminlerinde. Konusunda uzman kişiler var o birimin başında ve ne derlerse çıkıyor.

Gerçekten sıcaklar geldi, çattı bu hafta sonu. Sıcaklık derecelerinin henüz alt seviyelerde dolaşırken birden yukarılara çıkması hiç inandırıcı gelmemişti oysa.
Bütün kış beklemiştim, havalar ısınsa da artık şu bahçenin keyfine varsak diye. Bugün ise acaba içerde mi otursak diye aklımdan geçiriyorum. Evin içi daha serin çünkü !

Olsun, ağaçlar giyinedursun bu mevsim, biz soyunup bunaltıcı sıcakta atalım kendimizi dışarı. Ama… Ben sevimsiz ve küstahım son geçen ve yaşanan günlerde. Sevmiyorum bu havayı. Mutsuzum sanki baharın gelişinden.

Günlerdir ne beynim ne parmaklarım çalışmıyor. Kızgınım o yüzden. Benden habersiz kaptırdılar kendilerini bahar havasına. Her ne kadar parmaklarımı oynatmak, beynimi çalıştırmak istiyorsam da sol omzumdaki şeytan da bir yandan kulağıma fısıldıyor : “Boşver !”

İstesem de yazamıyorum. Cümleler diziliyor kafamın içinde. Dışarı atamıyorlar kendilerini. Kapıları kapalı. Biri sorgusuz sualsiz kilit vurmuş üzerine kapının. Açıp çıkamıyorlar. No way out ! Çıkış yok ! Kevin Costner düşüyor aklıma birden. Filmin kahramanı. Henüz beyazperdeye yeni yeni yansıyan yakışıklı yüzü yansıyor gözümün önüne. Ne sevmiştim adamı. Sonra, sevinç kaplıyor içimi. Yo, yo Kevin’den dolayı değil. Beynimin hala çalışma eğilimi göstermesinden. Hemen kullanmalı bu eforu diye sarılıyorum kağıda kaleme.

Hava bir çoğu için güzel. Herkes hemen yazlık kıyafetlere büründü. Ben de çekiyorum kısa kollu t-shirtümü üzerime. Oturuyorum terasa. Büyük yazar edasıyla başlıyorum yazmaya. İşte şimdi de bilgisayara aktarıyorum çiziktirdiklerimi.

Hayata dair çok şey gözlemliyorum. Ancak hiçbirini yazmaya değer bulmuyorum. İşte tam da bu esnada konuşurken bir dost ile, yazamama konusunda şikayet ediyorum kendimi. Beynimin ve parmaklarımın bana haber vermeden kendilerine kilit vurması gibi, o da bana kilidi vuruveriyor :
“Senin hayat eleğin çok geniş. Yazma bir süre. Yasaklıyorum.” diyor.

Rahatlıyorum ilk anda. Üzerimden bir yük kalkıyor sanki. “Baharın ağırlığını atasıya kadar yazmam artık. Oh be !”

Demiştim…

Olmadı. Sözümde duramadım. Daha süre bitmeden işte buradayım.

Küstahım son günlerde. Yukarıda demiştim değil mi ? Sevmiyorum baharı bugünlerde. Sıcak hava çok bunaltıcı. Bahçede oturmak istemiyorum. İçerde sığamıyorum hiçbir yere.
Yataktan kalkmak istemiyorum. Ama yatmak da istemiyorum. Çok şey yapmak istiyorum. Hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden. Yapmıyorum da.

Ben ne istediğimi bilmez yaşıyorum. Bir tek ben miyim bu hallere düşen? Yoksa oralarda bir yerde var mı kimseler benim gibi?

2008-03-31T10:13:00.003+03:00

Elimi uzatıyorum ama tutamıyorum onu. Oysa, kendisi karar vermişti bana gelmek için. Şimdi vazgeçiyordu. Bu defa da ben istemiyordum geri dönmesini. O yüzden elimi uzatıyordum şimdi, ama tutmuyordu.

Karanlık düştü bir anda etrafıma. Onu göremez oldum iyice. “Keşke” dedim. “Keşke, kedi gözlerim olsaydı. Karanlıkta rahat yürürdüm”.

Şimdi divanda oturmuş sadece onun neye benzediğini düşünmekten başka bir şey yapmıyorum. Kapıdan içeri girmiş olsa ve karanlık çökmese bedenime, belki görebilecektim semasını. Siyah-beyaz resimlerde yetindiğim semasını….

* * *

“Kızımın üstüne bir başka gül koklamam” demiştim bir zamanlar. Hayatta büyük konuşmamak gerektiği konusunda çok öğüt almıştım ama dinlemiyordum onları. Israrla, “başka yok” diye diretiyordum. Ama sonra ne oldu hatırlamıyorum. Fikrim değişti. Belirli bir tarihi yok, uzun zamana yayılmış bir fikir değişikliği.

Evdeki mevcut gül büyüdükçe değişti fikrim. Büyüdükçe, yalnız kalıyor insan.Büyüdükçe, etraftaki kalabalıktan sıyrılmak istiyor. Yalnızlığı seçiyor. Büyüdükçe, konuşmuyor insan. Susmayı tercih ediyor.

Büyüsün ama susmasın, yalnızlık onu bulmasın istedim. Onun elini tutacak biri olur mu ilerde yaşanacak günlerde bilinmez ama o birisinin elinden tutsun, konuşacak, dertleşecek birileri olsun istedim sadece.

Fikrim değişti. Bu değişikliğe karşılık da geldi belli zaman içinde.

Şaşırdık. Şaşırmayın. “E istediniz niye şaşırdınız?” demeyin. Gerçekten şaşırdık. Yaş başı almış birlikte giderlerken istesek de beklemiyorduk karnıma düşmüş yeni tohumu.

İlk kontroller tarafımdan yapıldıktan sonra doktor muayenesinde ve hatta o divanın üzerinde uzanmış buluyorum kendimi. Karnımı açmamı söylüyorlar. Utana sıkıla açıyorum pantalonumun düğmesini. Hemşire çıkıyor oradan, beni yerleştirdikten sonra.

Ultrason cihazının projektöründen benden önce girmiş hastanın bebişi duruyor duvarda. Henüz şekilsiz. Kafası büyük gerisi küçük. Hakkında konuşuyoruz, odada benden beriye doğru, koltukta oturmaya çalışan eşimle. O da rahatsız. Hayır, aslında o benden çok daha fazla heyecanlı.

Birden sürgü kapının iki kanadı yanlara kayıyor. Doktor giriyor içeri, gür sesiyle. Elini uzatıyor, yattığım yerden, karnımın açıklığının verdiği rahatsızlıkla elimi uzatıyorum saygı gereği. Sıkı sıkı tutup, selamlıyor eşimi ve beni. Güven enerjisini aktarıyor bana adeta.

Ultrasonun göz başının karın üstünde kolay kaymasını sağlayan jel, ürpertiyor beni bir anda, karnıma değer değmez. Ürpertiyi unutuyorum çabucak, gözlerim duvara kitlenmiş heyecanla bekliyorum. Sırf onu görebilmek için. Oysa, doktor göstermese göreceğim yok ya, duvarda bir noktacığa bakıyorum. Noktacık… Noktadan bile ufak…

* * *
Koridorda yürütüyorlar beni. Gerek bile görmediler sedye ile ameliyathaneye götürmeye. Belki de odamla ameliyathane aynı katta diye. Kimbilir. Yoksa başarısız olmuş bir anne adayına uygulanan kötü muamele olamaz herhalde…

Giydirdikleri bez gibi ameliyat masası elbisesinin arkası açık. O açıklıktan batırıyorlar iğneyi. “Ahhh !” Hani acımayacaktı. Acımayacak, çok kolay olacak demişlerdi oysa. Dedikleri gibi olmadı işte. Onlar mı yalancı, benim mi ağrı eşiğim düşük? Bunları düşünecek vakti nasıl buluyorum ben? Şaşırıyorum kendime. Birkaç aydır sürekli şaşırmakla geçip duruyor. Bugün artık son nokta konacak bu şaşkınlıklara. Duvarda gördüğüm, tamam doktorun gösterdiği, nokta çocuk, koyacak son noktayı şimdi.

Belime saplanan iğne ucunun içimde ilerleyişini hissediyorum bu defa. İnlemelerimle, doktoru kızdırıyorum. O kızıyor, ben korkuyorum. Kızarken, iğne yolunu şaşırır diye…

* * *

Bir hoşluk oldu içimde. Hafifledim sanki. İçim mi geçti ne, uyumuş gibiyim. Ama bir yandan da konuşuyorum galiba. Sesimi duyuyorum kulaklarımın içinde.

“Kız mıydı?”
“Evet,”
“Görse miydim?”
“Yok, görme daha iyi”

Gözlerimden, ben istemeden yaşlar kayıyor, çenemin altına kaçıyorlar saklanmak istercesine. Tutmaya çalıştıkça onları, sanki daha da çoğalıyorlar.

İçim geçmiş yine. Gözlerim kıpırdanıyor. Açılmaya çalışan kirpiklerimin arasından odada birkaç kişi olduğunu görüyorum, net değil. Ben uyanmayayım diye, sessiz konuşuyorlar. Bense, son sesimle bağırmak istiyorum ;

“Neden?”

Karnım ağrıyor. İçimden bir şeyler sökmüşler sanki. Boş kalan yerlere hava dolmuş, rahatsız ediyor şimdi, ağrıyor.

* * *

Evdeyim. Evdeki gülüme sarılıyorum. O da bana. Birbirimizi teselli ediyoruz. O, hayatının en büyük hayalini kaybetmiş ağlıyor. Bense yeniden tatmaya heveslendiğim anneliğin elimden alınışına…

Dosyası hala duruyor. Kapağını kaldırmadım. Kaldırmama gerek yok. Daha çok negatif, bir tane renkli fotoğrafı var isimsiz yavrunun. Hepsi hafızamda. Gidip klasörün kapağını kaldırmama gerek yok...

* * *

Doktor: “Çok güçlü bir yapınız varmış” dedi son kontrolde. “Tepkileriniz, bizim düşündüğümüzden çok daha az ve yumuşak oldu”.
“Öyle mi? Oysa bilseniz neler esiyor içerde” demedim. Sadece hüzünle gülümsedim ona.
Her hatırladığımda benden eksik olmayacak hüzünle… İsmini koyamadığım hüzünle…

O hüzne elimi uzattım, onu sevince dönüştürmek için. Ama tutmak istemedi. Parlak kağıda basılmış negatif fotoğraflarda kalmayı seçti.

2008-03-24T12:58:00.003+02:00

Salonun farklı köşelerine, aromatik mumlar yakılıp konuşlandırılmış. Loş bir ortam. Fonda, beyin kanallarını rahatlatacak tarzda bir müzik.

Yaratılan bu atmosfer, orada bulunan kişilerin gevşemesi için ayarlanmış tamamen. O kişiler ki, 3-5 cm. kalınlığında, hafif şiltelerin üzerinde, ayakları iki yana, elleri iki yana uzanmış, gözleri kapalı olan bizleriz.

Ayak parmak uçlarımızdan saç tellerimize kadar başlıyor saymaya eğitmenimiz. O yolun üzerinde ne kadar kas varsa bize hatırlatarak ilerliyor. Tek tek… Yavaş yavaş… Mumların sıcak ama solgun ışığında…

“Gevşeyin” diyor bastıra bastıra. Yapıyoruz veya yaptığımızı sanıyoruz. Diğerlerini bilebilmem mümkün değil belki ama kendimi hafiflemiş hissediyorum.

O kadar ki, kendimi bir balonun içinde görüyorum. Başımın üzerinde de bir mor ışık yanıyor. Eğitmenin seansı bitirip “dilediğiniz zaman kalkabilirsiniz” demesine kadar o balonun içinde oturuyorum. Ve dahi ayıp olmasa daha da o balonda kalmaya niyetliyim. Olmuyor tabii.

Annemin tenis konusunda birkaç yaptırımı dışında zamanın aerobik kraliçesi Raquel Welch’i tanıyana kadar sporla aram pek yoktu. Sayesinde aerobik salonlarını doldurma konusunda birkaç teşebbüsüm olmuştu. Ne var ki, yüzüm kıpkırmızı, dilim bir karış dışarıda salonu terk edişlerim yeni başlamış spor hayatıma son noktayı koydu. Gençliğin o avareliğini terk ettiğimiz, dirseklerimizi patron için çürütmeye başladığımız yıllara dek.

Yaşamın getirdiği sıkıntılardan arınmak için bir yol seçmiştim ve yoga derslerine katılmaya başlamıştım. Yukarıda bahsettiğim balona da o derslerin birinde girivermiştim işte. “Mor” rengi çok önemliydi, hoca için. Herkesin görmediği bir renk gibisinden bahsettiğini hatırlıyorum şimdilerde. “Nirvana’ya eriyorum galiba” diye düşündüğümü de…. Merak edip de bir bilene sorma girişimim olmamıştı.

Ufak bir araştırma ile “mor” renginin duygusallığı ifade ettiğini öğrendim sonra. Burcumun üzerime yapıştırdığı “realist” etiketi ile dolaşmıştım oysa bunca yıl, bu duygusallık da nereden çıkmıştı şimdi. Kendime itiraf etmeliydim ki, aslında realistliğin altında gizlediğim duygusallığımı seviyordum.

Artık gizlemiyorum zaten. O duygusal yanım sayesinde bugün yazılarımı yazıyor, işi kitap hazırlamaya kadar vardırıyorum belki de. Yine de bir yandan realist tarafımı boşlamıyor olsam da duygusal yönüm son günlerde yaşadıklarımla daha baskın hale geldi diyebilirim.

Bir televizyon kanalında, tarih geçmişi gösteriyor. Despot bir diktatör var sahnede. İnsanlara yapılan eziyet etkiliyor beni. Ağlıyorum…

Bir diğer kanalda, yıllar, bir önceki kanala göre daha yakın tarihi gösteriyor.
Türkiye’nin siyasi geçmişi ile ilgili yaşanmışlıklar sahneleniyor bu kez. Henüz, 3-4 yaşlarımda olduğum senelerde, siyasi partilerin, oyunu kendi kurallarına göre oynamaları içimi acıtıyor. Yine insanlara yapılan eziyet etkiliyor beni. Ağlıyorum...

Ve tarih bugünü gösteriyor takvimlerde. Bakıyorum senaryo aynı. Herkes oyunu yine kendine göre oynamayı tercih ediyor. Bu defa geçmişte uygulanan eziyetler yok belki ama endişe kaplamış içimi. Henüz ağlamıyorum. Ve ileriki günlerde ağlamak da istemiyorum.

Yazıyı yazmaya başladığımdan beri her klavyeye basışımla ekrana yansıyan karakterlerin rengi “mavi”. Özel olarak bir ayar yapmış değilim oysa. Kendiliğinden çıkıverdiler ve ben yazının sonuna gelince fark ediyorum.

Hemen araştırıyorum….

“Mavi, “üzüntüyü, sıkıntıyı, yalnızlığı” anlatır yazıyor bir internet sayfasında….

2008-03-12T15:39:00.003+02:00

Biri en fazla 11….Diğeri 6…. Yaşında….İki oğlan çocuğu….
Kimbilir daha kaç kardeşleri var evde ekmek bekleyen. Evin babasının tek başına çalışması yetmiyordur bu zamanda elbet, “Hanım, iş bul sen de, çalış. Bunca kafayı nasıl doyurucam ben tek başıma” demiş olmalı. Ve anne de çalışıyor olmalı ki, bu iki oğlan çocuğu bir başlarına binmişler otobüse.

“Al otobüs kartını, kardeşine mukayyet ol!” diyip, onları yollamış olmalı anne mecburen. 11 yaşındaki oğlan da verilen bu görev karşısında büyük büyük ağabey edası ile almış olmalı ufaklığı kanatlarının altına. Önüne katarak binmiş olmalı otobüse….

Yolu tıkıyorlar. Gerilerinde otobüse binmek için sıra oluşturmuş insan yığınını biriktirerek. O insan yığının içindeki ben, işte o zaman fark ediyorum bu iki oğlanı. İlerlemedikleri için önce, sonra da bana çarptıkları için kızıyorum içimden onlara. “Bu zamanda çocukların elleri ayakları hizada durmuyor” diye söyleniyorum. Sadece ben duyuyorum söylediklerimi. Tam söylenirken, 70-75 yaşlarında bir beyefendi bağırıyor otobüsün içinde: “Buyurun, arkaya doğru ilerleyin, yerler numaralı burada!”
Çocukları unutup adamın serzenişine gülümsüyorum, diğer herkes gibi. Haksız da değil hani, yerler 18-25 yaş grubunca kapılmış çünkü. Bu defa o adama takılıyor gözüm ve aklım . Bir şeyleri kanıtlamak istercesine, yer verdikleri zaman oturmuyor.

Tam o sırada, iki oğlan çocuğunun büyüğü geçiyor önümden. Öne doğru. Başını bir sağa bir sola çevire çevire. Sanki bir şey arar gibi. Aradığını bulamıyor ve geriye gidiyor yeniden. Yine arıyor. Yine bulamıyor. O anda uyanıyorum, küçük kardeşi yok ortalıkta.
Bir daha öne… Sonra bir daha arkaya… Yok…Yok… “Nereye gitti bu çocuk?” diyor kendi kendine ama ben duyuyorum yanımdan geçerken. Yanakları başlıyor al al olmaya. Gözleri dehşetle bakıyor etrafa. Ne yapacağını bilmezcesine, gidiyor geliyor bir aşağıya bir yukarıya, otobüsün içinde.

Biraz önceki adam ne yapıyor acaba diye başımı geriye doğru çevirdiğim sırada, en dipte, koltuğun kenarından bir çift gözün baktığını fark ediyorum. Abisini izliyor uykulu gözlerle, yaptıklarına bir anlam vermeye çalışarak.

Öne doğru sesleniyorum hemen : “Gel, burada kardeşin!” Eline geçirse mahvedecekmiş gibi koşuyor arkaya. Görünce kardeşini, rahatlıyor, bir şey yapmıyor. Biraz söylenmekten başka. Kardeşinin yakınında, oturuyor boş bulduğu bir koltuğa. Bakıyorum, al al olmuş yanaklarının kızgınlığı geçiyor yavaştan yavaştan… Omuzları düşmüş, gözler yarı açık…. Yaşadığı heyecan yaşından yaş almış da olsa, kardeşini bulmak rahatlatıyor onu.